زينت المجالس ( فارسى ) — الصفحة ٨٦٦
فاره
شقاق خوانند آن نوع در ولايت قبچاق بسيار است در بزرگى برابر گاوى مىشود نوع سوم آهوى مشكين است گوشت آهو بعقيدهء صاحب نزهه گرم است بدرجهء اول و خشك در دويم و در آهوى مشكين اختلافست بعضى گفتهاند آن آهوئيست بزرگ و يكشاخ در ميان سر دارد و سنبل و گل و گياههاى خوشبو مىخورد و برخى گفتهاند كه آهوى مشكين مانند ديگر آهوها است ليكن تفاوت همين قدر است كه از خايهء آن آهو پوستى مانند خرطوم به قدر يك شبر آويخته است و ناف آن آهو بسبب اجتماع خون در آنجا ورم كند و او از غايت درد در خاك غلطد و بر سنگ و درخت مالد تا نافش با پوست بيفتد و بسيار باشد كه از آنرنج بميرد و مشك غزال بهتر از مشك آهوى بزرگ باشد و چون باران بسيار بيايد اهل ولايت تبت و ختن بصحرا رفته در چراگاه آهوان آن نافها را بدست آرند و مشك در آنزمين بوى خوش نميدهد و چون خشك گردد و از آنولايت بيرون آورند بوى گيرد و گويند كه ميان آهو و كبك محبت طبيعى است و همواره با يكديگر نشسته و يك جا مقام دارند گويند كه يكى از صيادان اين سخن را از حكيمى شنيده پوستى از آهو بدست آورده بدرون آن پوست درآمده دام مينهاد و در كوهسارى نشسته دام مينهاد ناگاه گرگى پيدا شده بتصور آنكه صياد آهوست روى بصيد او نهاد صياد ترسيده از جاى برجست و از آنپوست بيرون آمد و چون گرگ او را بديد روى بگريز نهاد و چون كبكان اينحال مشاهده نمودند من بعد نزديك او نيامدند خصيهء آهو را با نمك و بورهء ارمنى و لبان وسعتر پخته خشك كرده به كار برند قطع خون استحاضه و حيض كند
فاره
فاره
جانورى شرير و محيل و دزد است و از فواسق خمسه است و چهار ديگر يكى سگ ديوانه است و ديگرى مار و غليواژ و كلاغ و مجموع واجب القتلند و وجوب قتلشان بمرتبهايست كه بر محرم نيز واجبست و موش قاصد جان آدميست چه مرديرا كه پلنگ گزيده باشد موش سعى كند كه خود را بر او رساند و بر او بول كند زيراكه ميداند كه پلنگ گزيده به بول او هلاك شود و هم بر شخصيكه سگ ديوانه او را گزيده باشد او را از خاك شناسد موش را از گربه همان حر است كه گوسفند را از گرگ و خر را از شير و موش بر چند صنف است صنفى را فرسى خوانند و درم و دينار و حلل دوست ميدارد و صنفى ديگر را اهل فرس موش كور گويند و هرچه در قوت باصرهء او نقصانست در قوت سامعه و شامهاش افزوده است و