زينت المجالس ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٠

حكايت : در تاريخ طبرى مسطور استكه عبد الملك المروان موسى بن نصر را بامارت ديار مغرب فرستاد

فرسخ قرب سوراخ او گذر نتوانند كرد زيرا كه هواى موضع او سمى دارد كه بهر حيوان كه رسد فى الفور سرد شود و حرارت غريزى از او منطفى گردد ، سبب اين حالت آنكه آنحيه صفيرى مىزند و هوائيكه ملاقى نفس او است مكيف بكيفيت او ميگردد و ديگر اينكه طايرى محاذى سوراخ او طيران نميتواند كرد و ديگر آنكه در آن زمينيكه آنحيه مكان دارد نيمفرسخ در نيمفرسخ گياه از زمين نميرويد زيرا كه زمين بمجاورت او فاسد مىشود و از جنس نبات و جماد هرچه تلاقى بدان گردد فى الفور بخاكستر مبدل شود و هركه نظر بر آن حيه اندازد قالب تهى كند و همچنين نظر آنحيه بر هر متنفسى كه افتد جان نبرد و اگر آنمار حيوانى را زخم زند بدن ملذوع گداخته شود آورده‌اند كه نوبتى سوارى در صحرائيكه حيه در نواحى آن ميبود گذشته مرديرا ديد كه بدن او ميگدازد و آب مىشود متحير مانده سر نيزه بر جسد او نهاده على الفور سوار بتوسط نيزه جان بداد و اسب بتوسط سوار وداع حيات نمود

حكايت : در تاريخ طبرى مسطور استكه عبد الملك المروان موسى بن نصر را بامارت ديار مغرب فرستاد

موسى اكثر آنولايت را بحوزهء تسخير آورد ؛ در اين اثنا با عبد الملك گفتند كه سليمان نبى در ديار مغرب شهرى از مس ساخته و حصار آنشهر بمرتبهء بلند است كه مرغ را بر سر آن پرواز ميسر نگردد و هيچكس نداند كه در آن شهر چه چيز است عبد الملك بموسى نوشت كه به آنموضع رفته در آنشهر درآيد و هرچه مشاهدهء او گردد اعلام نمايد نامه عبد الملك بموسى رسيده گفت هيچكس باشد كه راه آنشهر دانسته باشد مرديرا پيدا كردند كه بآنمحل رفته بود و از نامه‌ايكه موسى بعبد الملك نوشته از حال عبد الملك و بلده خبر داده بود چنين مستفاد گشت كه بموجب فرموده دليلى پيدا كرده از افريقيه مغرب متوجه آنصوب شدم و چون چهلروز قطع مسافت نمودم بموضعى رسيدم كه دست قضا زمين را لباس زنگارى دربر كرده بود و عارض چمن را به خط زبرجد فام سبزه آراسته ساخته و عرصهء زمين از انواع گل و ريحان مانند فلك بزهره و پروين محلى گشته .

بر زمين از ابر و از باران و باد مشك بيز * فرشهاى عنبرين چون پرنيان آمد پديد

گلستان گر نيست چون ارژنگ مانى پس چرا * نقشهاى مانوى در گلستان آمد بديد

در آنمرغزار حصارى به نظر ما درآمد كه كنگره آن با فلك برابرى ميكرد