زينت المجالس ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

حكايت : در زمان معتضد عباسى مردى عرضه داشتى نوشت

سوخته را چون خطر جانگرفت * درگذرى دامن سلطان گرفت

كى ملك دادگر دادرس * حالت من بين و بفرياد رس

قصهء خود را بطريقى كه بود * بر دل بيدار ملك وانمود

شاه به دو گفت سخن گوش كن * چندى از اين قصه فراموش كن

درد ترا مرهم دل صابريست * ورنه بديندرد ببايد گريست

شاه چو از راه بايوان رسيد * سده ايوانش بكيوان رسيد

كرد تهى پا ز ركاب فرس * در طلب شيخ فرستاد كس

شيخ چو آمد سوى درگاه شاه * گفت مديحى همه دلخواه شاه

گفت ملك كى سر اسلاميان * شيخ و سر و سرور اسلاميان

مانده گره عقدهء اندر دلم * گر تو بدانى بگشا مشكلم

هست مرا مال فراوان دفين * در صدف سينهء روى زمين

وز پسران خاطر من جمع نيست * كز پس من پادشه ملك كيست

يكتن اگر زين دو سه سلطانشود * روزى اخوان همه حرمان شود

هست كنون در دلم ايدور بين * كانچه دفينست مرا در زمين

از ته گنجينه برون آرمش * چون تو امينى به تو بسپارمش

ليك بشرطيكه نداند كسى * نسخهء اين نقد نخواند كسى

بعد وفاتم چه شود يك پسر * صاحب شمشير و بزرگى و زر

آن پسرم آگه از اين زر مكن * نقد مرا بر دگران صرف كن

چون گره از خاطر خود برگشاد * هم به زمان كيسهء زر سرگشاد

گفت برو خاطر من شاد ساز * بهر دفين خانهء آباد ساز

شيخ برون رفت ز ايوان شاه * ديو برون برد روانش ز راه

گفت كه از دولت بهروزيم * نقد چنين كرده خدا روزيم

نيست به غير از ملك آگه ز كار * كيستكه از من كند اينخواستار

شاه جدا كرد چو آتش ز دود * در پى آنخواجه فرستاد زود

گفت كنون جانب قاضى خرام * پخته به دو گوى كه ايمرد خام

گر ندهى مال امانت مرا * عدل شهنشاه كفايت مرا