فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى ) — الصفحة ٥١
فصل اوّل‌در بيان اصل مذهب صوفيّه
كنيم كه گفتگوهاى پسنديده كه در ميان سخنان ايشان است يا به ايشان نسبت مىدهند همه قول ايشان باشد كدام طايفه‌اند از كفّار ومشركين و ساير مخالفين ائمّهء معصومين - كه با وجود گمراهى - پاره‌اى سخنان خوب نداشته باشند وتعريف صدق وراستى واداى امانت ، وكم خوردن وكم خفتن ، و بعضى ديگر از اعمال وصفات حسنهء حميده نكرده باشند ، ومذمّت كذب وناراستى و خيانت و پر خفتن و پر خوردن ، وحرص وحسد ، و ديگر چيزها از افعال وصفات ذميمه ننموده باشند ، پس به اينكه ايشان را بعضى سخنان خوب هست گول نبايد خورد .
امّا آنچه افلاطون قبطى وتابعان او گفته‌اند كه اين طايفه در آن تصرف نموده‌اند و آن را وحدت وجود نام كرده‌اند اين است كه : افلاطون وجمعى از پيروان او گفته‌اند كه علّت اولى خلق را از نفس خود آفريده و هر موجودى هم خالق است وهم مخلوق « 1 » .
و اگر كسى نيك تأمّل نمايد خواهد دانست كه سبب گمراهى اكثر اهل باطل خصوصاً ملاحده ؛ فلاسفه شده‌اند - خذلهم اللَّه تعالى - و اگر كسى كتاب « تهافت الفلاسفه » « 2 » را
( 1 ) - حديقة الشيعة : 567 . ( 2 ) - تهافت الفلاسفة : تأليف قطب راوندى است متوفى 573 ه ق كه مخطوطآن در آستان قدس رضوى موجود است ، رجوع شود به الذريعة : 4 / 502 .