فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

7 - اشعار

از نقطه چه حرفهاى بىحد كه نمود . . . 24

اين نباشد ور بود اى مرد پاك . . . 61

تا بكى باشى زكل خود جدا . . . 31

تبه گردد سراسر مغز بادام . . . 51

تو به تاريكى على را ديده‌اى . . . 82

چو برخيزد تو را اين پرده از پيش . . . 51

چو خود كردند راز خويشتن فاش . . . 70

چون كه بىرنگى اسير رنگ شد . . . 95

در سابقه چون قرار عالم دادند . . . 74

در صورت حسن مىكند جلوه‌گرى . . . 22

در مذهب من چه سايه و نور يكيست . . . 24

ديد موسى يك شبانى را به راه . . . 53

ذاتى كه به ذات خويش پيدا شده است . . . 21

ساز طرب عشق كه داند كه چه ساز است . . . 72

رومى ! نشد از سر على كس آگاه . . . 82