فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى ) — الصفحة ٥

مذمّت بدعت در دين

واوصياء به آنها مىتوانند رسيد .

وبدانكه ! بدعت عبارت از آن است كه يك امرى در دين حرام كنند كه خدا حرام نكرده است ، يا امرى كه خدا حرام كرده باشد حلال كنند ، يا امرى را مكروه كنند كه خدا مكروه نكرده باشد ، يا امرى را واجب كنند كه خدا واجب نكرده باشد ، يا امرى را مستحب قرار دهند كه خدا مستحب قرار نداده باشد . وبدعت در دين بدترين معاصى است ، وامتياز شيعه از سنّى هميشه به اين بوده است كه شيعه به فرمودهء ائمّهء خود عمل مىنموده‌اند ، وسنّيان چون دست از متابعت ايشان برداشته بودند به عقلهاى نحيف « 1 » خود بدعتها در دين مىكردند و به آن عمل مىنمودند وأئمهء ما ايشان را به اين جهت مذمّت مىفرمودند .

چنانچه كلينى و غير او به سندهاى متواتر از حضرت رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله وسلّم وائمّهء هدى عليهم السلام روايت كرده‌اند كه : « هر بدعتى ضلالت وگمراهى است ، و هر ضلالتى راهش به سوى آتش است « 2 » » .

وكلينى به سند معتبر از يونس روايت كرده كه از حضرت امام موسى عليه السلام پرسيد كه به چه چيز خدا را

( 1 ) - ضعيف . ( 2 ) - اصول كافى : 1 / 56 حديث 8 .