فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١
در اشاره به بعضى از سخنان كفربنيان
عليه الحيوان موجود ، وامّا انّالطبيعة الحيوانيّة موجودة ، فهو ممنوع ، فضلًا عن ان يكون ضرورياً ، انتهى كلامه » « 1 » .
اقول : لوتم القول بالوجود الخارجى للكلى الطبيعى فلاريب انه يرد ما آورده الفاضل اللاهيجى ولامحيص عنه اصلًا .
ومخفى نماند : كه از كلمات جمعى از متصوّفه چنان ظاهر مىشود كه موجودات ممكنه را اجزاء وابعاض واجب الوجود مىدانند ، و نسبت آنها را به واجب چون نسبت جزء بهكل « ونَم به يَم « 2 » » و حروف به مداد مىدانند ، نه جزئى به كلى چنان كه مولوى گويد :
تا بكى باشى ز كل خود جدا * سوى كل خود رو اى جزء خدا « 3 »
و از جمله كلمات كثيرالآفات ايشان آناست كه گويند :
جميل از جمال خود آنزمان بهرهمند شود كه حسن خود را در آينه مشاهده كند . بنابراين وجود مطلق از سيماى اطلاق و غيب هويّت نزول فرموده ، در مرائى تعيّنات ومجالى تشخصات ، تجلى كرده ، وحسن خود را در آئينههاى مختلفه ديده ، و در هر آئينه بهصورتى مناسب او نمود ، و به حسب
( 1 ) - / شرح المطالع 59 - 60 ( 2 ) - / دريا ( 3 ) - / مثنوى دفتر ششم با اندك تحريف : 683