فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤

در اشاره به بعضى از سخنان كفربنيان

الاوقات ، بل هو هالك ازلًا وابداً ، لايتصوّر الّا كذلك « 1 » » .

وشاعر ايشان گويد :

از نقطه چه حرفهاى بىحد كه نمود * وين‌طرفه‌كه غيرنقطه را نيست وجود

انگشت ز حرف غير اگر بردارى * يك‌نقطه شود مركز پرگار شهود

وايضاً گويد :

در مذهب من چه سايه ونور يكيست * خاك ره فقرو تاج فغفور يكيست

آنجا كه مقام پاك‌بازان باشد * دانم به يقين‌كه دار ومنصور يكيست

وايضاً از مولوى رومى مشهور است اشعارىكه بعضى از آن ، اين دو بيت است كه مرقوم مىشود :

هردم به لباس دگران يار برآمد * گه پيرو جوان شد

هرلحظه به‌شكلى بت عيار بر آمد * دل برد ونهان شد

نىنى كه همان بود كه مىآمد ومىرفت * درصورت و معنى

( 1 ) - / يعنى : عارفان از حضيض مجاز به بلنداى حقيقت رسيده ومعراج خود را كامل كرده‌اند ، با مشاهدهء عيانى ديده‌اند كه چيزى در وجود غير از خدا نيست و همه چيز هالك است جز ذات‌مقدس او . نه اين‌كه همه در وقتى از اوقات به هلاكت مىرسند ، بلكه در ازل وابد هالك بوده‌اند ، وجز اين تصور نمىشود . ( مشكاةالانوار : 18 )