فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٩

پاسخ به شبهات صوفيّه

لطف ورأفت نسبت به فرقهء ناجيهء اثنا عشريه امثال اين هرزه‌ها را بر زبان بزرگان وارباب صحاح سنّيان جارى مىسازد كه نظر به تلبيس شيطان صفتان ؛ راه حق بر طالبان آن پوشيده نماند ، واتمام حجّت نمايد بر كسانى كه به جهت دو روزهء دنياى غدّار در طريقِ افتتان وامتحان ، كج رفتار مىشوند .

و ديگر حكمت بالغهء الهيّه چنان اقتضا كرده كه دروغگوى را رسوا كند و به نحوى دروغ بر زبانش جارى شود كه به اندك تأمّل صادقى كذبش ظاهر گردد ، تا آنكه راه حق مسدود نگردد واغراء به جهل وقبيح لازم نيايد ، نمى بينى كه حديث گذشته را به اين نحو وضع كرده‌اند كه به صيغهء ماضى حضرت گفت : « عمر به هيچ راهى نرفت مگر آنكه شيطان به راه ديگر رفت « 1 » » ؟ وحال آنكه عمر قريب به چهل سال در وادى كفر وضلالت حيران وهم عنان شيطان بود « 2 » ، و اگر - خداى نخواسته - واضعين اين حديث عبارات را به لفظ مضارع وضع مىكردند كذب آن خبر در بادىء نظر ظاهر نمىگشت فاعتبروا يا اولى الابصار فإنّ العزّة للَّه ولرسوله وللمؤمنين « 3 » .

( 1 ) - صحيح بخارى : 5 / 13 ، صحيح مسلم : 4 / 1863 حديث 22 . ( 2 ) - اسد الغابة : 4 / 53 ، 77 ، 78 . ( 3 ) - يعنى : اى صاحبان بصيرت ! پند گيريد ، زيرا عزّت از آن خدا وپيامبر او و مؤمنين است .