بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٣١٩

5 پاره‌اى از سخنان حكمت آميز على « ع »

گناه ، دژى ذلت بار است : ساكن خود را نگاه نمى دارد و پناهندهء خود را حفظ نمى كند .

حكمت را در بين كسانى كه شايستگى آن را ندارند مگذاريد كه به آن ستم كرده‌ايد .

براى هر كسى همان چيزى است كه به دست آورده .

ارزش هر كس به خوبيهاى او است .

بدانيد مردم فرزندان كارهاى نيك خويش هستند .

هيچ نسبتى مانند فروتنى و هيچ شرافتى مانند دانش و هيچ همنشينى مانند خوش خوئى نيست .

دانش شريف ترين چيز است و خداوند بزرگ دانا است و هر دانشمندى را دوست دارد .

كسى كه كردارش او را كند سازد ، نسبت و خويشاونديش او را تند نمى گرداند .

هر كه در عمل كوتاهى كند به اندوه مبتلا مى گردد .

از كسانى مباش كه بيش از عملشان به خود اميدوارند .

براى دنياى خود چنان كار كن كه گويا هميشه زنده‌اى .

از كسانى مباش كه بدون عمل به آخرت اميدوارند .

دانش بياموزيد هر چند بهره‌اى از آن نبريد ، زيرا روزگار را براى شما مذمت كنند بهتر است از اين كه زمان را بخاطر شما مذمت نمايند .

هيچ حركتى نيست مگر آنكه تو در زمينهء آن به شناسائى