بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٣١٨
5 پاره‌اى از سخنان حكمت آميز على « ع »
ناتوان بدگوئى كند .
ستم بر ناتوان ، زشت ترين ستم است .
گناه نابخشودنى ، ستم نمودن بندگان نسبت به يكديگر است .
همكار ستمگر مباش .
ستمگر سه علامت دارد : نسبت به بالاتر از خود با گناه ظلم مىكند و در حق پائين تر از خود با چيرگى ستم مى نمايد و با گروه ستمگران همكارى مىكند .
خدا رحمت كند مردى را كه حقى را ببيند و به آن كمك نمايد ، يا ستمى را ببيند و از آن جلوگيرى كند و به زيان ستمگر مددكار ستمديده باشد .
ستمگر و كمك دهندهء او و كسى كه به ستم راضى است هر سه با يكديگر شريكند .
كسى كه از عمل گروهى خشنود باشد مانند كسى است كه با آنان در آن كار داخل باشد و هر كه در باطل وارد شود دو گناه دارد : گناه ارتكاب باطل و گناه راضى بودن به آن .
از حضرت پرسيدند : چه گناهى كيفرش سريعتر و نابودى صاحبش زودتر است فرمود : ستم بر كسى كه ياورى جز خدا ندارد ، و گردنكشى ثروتمند در برابر فقير .
به هنگام ستم ، عدالت خدا را در بارهء خود ياد كن ، و موقع توانائى ، قدرت خدا را به ياد آور .