بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٩

5 پاره‌اى از سخنان حكمت آميز على « ع »

به فرومايه محتاج گردد .

هرگاه از شخص بزرگوارى حاجتى خواستى بگذار فكر كند ، زيرا او جز در كار خير نمى انديشد ، و هرگاه از شخص فرومايه‌اى چيزى درخواست كردى شتاب كن ، زيرا اگر فكر كند به طبع خود باز مى گردد .

التماس كردن ، بزرگوار را به بذل و بخشش ، و فرومايه را به ممانعت تحريك مىكند .

بزرگوار ، از روى اكراه نرمى نمى كند و در حال گشايش سخت نمى گيرد .

آرزوهاى خود را بسوى كسى كه مورد محبت دلهاى شما است ، معطوف داريد .

بخشش آن است كه بى مقدمه انجام گيرد ، اما اگر بر اساس سؤال باشد نوعى شرم و فرار از سرزنش است .

حرص ، جامع هر خصلت ناپسند است و مهارى است كه آدمى بوسيلهء آن بسوى هر شرى كشيده مىشود .

بخل ، روپوش بينوائى است .

غفلت مردم بخيل از گناه بزرگ ، براى آنان آسانتر از پاداش دادن به احسان كم است .

اى پسر آدم ، آنچه بيشتر از روزى خود بدست آورده‌اى تو در آن خزانه‌دار ديگران هستى .