بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٣

5 پاره‌اى از سخنان حكمت آميز على « ع »

سرزنش ميكنى .

واى بر كسى كه آنچه را براى ديگران ناپسند مىداند براى خود نيكو بشمارد ، و كارهائى را كه خود انجام مىدهد بر مردم عيب بگيرد .

خردمند نيست كسى كه از سخن نادرستى كه در بارهء او گفته شده ناراحت گردد ، و دانا نيست كسى كه از ستايش نادان خشنود شود .

كسى كه بسود تو جرأت يابد به زيان تو جرأت خواهد داشت .

كسى كه ترا به سبب كار نيكوئى كه در تو نيست بستايد و از تو خشنود باشد ، تو را به سبب كار زشتى كه در تو نيست سرزنش مىكند و بر تو خشم مى گيرد .

عجب از كسى كه براى سخن نيكوئى كه در بارهء او گفته شده و آن خوبى در او نيست شادى مىكند ، و عجب از كسى كه براى سخن بدى كه در بارهء او گفته شده و آن بدى در او نيست خشم مىكند بايد خودشناسى از نظر تو استوارتر از ستايش ستايشگران باشد .

كسى كه از مردم شرم داشته باشد و از خود حيا نكند ، ارزشى براى خود قائل نيست مهربانى ، آغاز دانش است .

مهربانى در چيزى راه نيافت مگر آنكه آن را زينت داد .

غايبى كه شب و روز او را ميراند ، سزاوار است بسرعت باز گشت نمايد .

خوشا به حال كسى كه عيب خودش او را از عيب مردم باز دارد .