بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٣٠١

5 پاره‌اى از سخنان حكمت آميز على « ع »

به حق و عدالت براى او مشكل تر خواهد بود .

ما حقى داريم كه اگر آن را بما بدهند مى گيريم و گر نه بر پشت شترها سوار مى شويم هر چند سير شبانه طولانى گردد .

در راه هدايت ، از جهت كمى پيروان آن ، نگران نباشيد .

كار خود را بدون تظاهر انجام دهيد .

ريا كار سه علامت دارد : وقتى مردم را مى بيند شاد مىشود ، و در تنهائى كسل است و دوست دارد در همه حال او را بستايند بايد نزديكى تو به مردم ، توأم با خوش خوئى و مهربانى باشد .

برادرات را با احسان سرزنش كن و او را با بخشش دور گردان .

با كسى كه از تو جدا شده ، ارتباط برقرار كن ، و به كسى كه ترا محروم نموده بخشش كن ، و با كسى كه به تو بدى كرده خوبى كن ، و حق را بگو هر چند به زيان تو باشد .

بدكار را به پاداش نيكوكار سرزنش كن .

اگر بردبار نيستى خود را به بردبارى وادار كن ، زيرا كم كسى است كه به جمعيتى شبيه شود و به زودى از زمرهء آنان نشود .

پاداش كسى كه ترا شاد كرده اين نيست كه با او بدرفتارى كنى .

كسى كه گناه بر او پيروز شود ، پيروز نيست .

و كسى كه به سبب بدى غلبه يابد شكست خورده است .

كسى كه بدخلقى كند خويشتن را معذب ساخته است .

براى آسايش و نعمت ، خوش خوئى كافى است .