بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٣
منافقان
مى باشد . به كسى كه او را دشمن مى دارد ستم نمى كند و در بارهء كسى كه او را دوست مى دارد گناه نمى كند . پيش از آنكه براى حق گواه آورده شود به حق اعتراف مىكند . كسى را به لقب هاى زشت نمى خواند و به همسايه زيان نمى رساند و در مصائب ديگران شادى نمى كند . در باطل وارد نمى گردد و از حق خارج نمى شود . خودش از ناحيهء خويش در زحمت و مردم از دست او راحتند . دورى او از اشخاص بر اساس زهد و پاكى ، و نزديكى او به آشنايان از جهت خوش خوئى و مهربانى است .
دورى او توأم با خودخواهى و بزرگى نيست و نزديكيش بر اثر مكر و نيرنگ نمى باشد .
منافقان
منافقان
قسمتى از خطبه‌اى است كه امام « ع » در ضمن آن منافقان را توصيف مىكند : به رنگهاى گوناگون و حالات مختلف در مى آيند
در هر راهى براى آنان به خاك افتاده‌اى مى باشد
و نزد هر دلى واسطه‌اى دارند و در هر اندوهى اشكها مى ريزند
ستايش يكديگر را بهم وام داده و
( 1 ) - يعنى به انواع گوناگون سخن مى گويند و بر يك عقيده استوار نيستند .
( 2 ) - يعنى چه بسيار افرادى كه فريب داده و آنان را به هلاكت افكنده‌اند .
( 3 ) - يعنى هر وقت بخواهند خود را به گريه مى اندازند .