بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤
3 على « ع » در آغاز سخن
بندگانش را برده مى كنند .
دانشمندان ، فرمانرواى پادشاهانند و ستم پايان زمامدارى آنان است . دانش دينى است كه بسبب آن پاداش داده مىشود .
پست ترين مردم كسى است كه نزد زمامدار ستمگر از انسان ناتوان بدگوئى كند .
اين ساعتى است - از شب - كه هر بنده‌اى در آن دعا كند دعايش مستجاب مىشود مگر آنكه باجگير يا جاسوس يا شرطى باشد .
سه كس مال را برترى مى دهند : بازرگان دريا و همنشين سلطان و كسى كه در قضاوت رشوه مى گيرد .
اگر گرگ چوپان باشد چه كسى گوسفندان را نگاهدارى مىكند خدا لعنت كند كسانى را كه به معروف امر مى كنند و خودشان آن را انجام نمى دهند ، و كسانى را كه از منكر جلوگيرى مى كنند و خود مرتكب آن مى شوند .
بدانيد شما در زمانى هستيد كه گوينده‌ى حق در آن كم است و زبان از راستگوئى كند و پيرو حقيقت خوار است .
ذليل ، نزد من عزيز است تا آنكه حق او را بستانم ، و نيرومند ، نزد من ناتوان است تا آنكه حق را از او بگيرم .
روزگارى براى مردم خواهد آمد كه در آن مقرب نيست مگر سخن چين ، و زيرك خوانده نمى شود مگر تبهكار ، و ناتوان شمرده نمى شود مگر شخص با انصاف
.