بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣
3 على « ع » در آغاز سخن
بدترين وزيران تو وزيرى است كه پيش از تو وزير اشرار و با آنان در گناهان شريك بوده است .
در امور كارگردانان خود انديشه كن و بر اساس تجربه آنان را استخدام نما و از روى طرفدارى بى جا و به ميل خود ، آنان را به كارى نصب مكن ، زيرا دلبخواهى و حمايت بى جا از فروع ستم و خيانت محسوب مى شوند .
از هر كارى كه پنهانى انجام مى گيرد و آشكارا شرم آور است بپرهيز .
خداوند بر پيشوايان عادل مقرر كرده است كه خود را با مردم ناتوان مقايسه كنند .
دلهاى رعيت خزانه‌ى فرمانرواى آنها است ، همان عدالت يا ستمى كه در آن سپرده است خواهد يافت .
دوستى و اندرز رعيت هنگامى آشكار مى گردد كه حكومت هاى خود را سنگين نشمارند .
هنگامى كه زمامدار تغيير يافت زمان دگرگون مىشود .
خشم خصوصى در برابر رضايت عمومى قابل اغماض است .
هرگاه خداوند بر ملتى خشم گرفت نرخهاى آنان بالا مى رود و تبهكاران بر آنان چيره مى شوند .
ولى من تأسف مى خورم از اين كه كار اين ملت را بيخردان و تبهكارانشان به عهده مى گيرند و مال خدا را دست بدست گردانده و