بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

3 على « ع » در آغاز سخن

در اثر توجه حكمرانان به جمع آورى مال ، پريشان مى شوند بايد فكر تو در آبادانى زمين ، از فكر گرفتن ماليات بيشتر باشد .

هيچ شهرى از شهر ديگر براى تو سزاوارتر نيست ، بهترين شهرها شهرى است كه ترا بدوش گيرد .

تنگدستى در وطن غربت است .

اگر فقر براى من به صورت انسانى مجسم شود او را خواهم كشت .

روز رستاخيز آدمى را از مالش سؤال مى كنند كه از كجا بدست آورده است .

چگونه آشاميدنى و غذا را بر خود گوارا مى دارى در حالى كه مى دانى حرام مى خورى و حرام مى آشامى زشت ترين ستمها ستم بر ناتوان است . ستم به شمشير مى كشاند .

نوميد گرديد آن كس كه ستمى بدوش گرفت .

روز ستمديده بر ستمگر سخت تر از روز ستمگر بر ستمديده است .

ستمگر و كمك دهنده‌ى او و كسى كه به ستم راضى است هر سه با يكديگر شريكند .

هرگز حق برادرات را بخاطر اعتماد به آنچه ميان تو و او مى باشد ضايع مكن ، زيرا كسى كه حقش را تباه گردانى برادر تو نيست .

اگر در نويسندگان تو نقصى باشد و تو از آن غافل باشى آن را به گردن تو مى گذارند .