مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٥

فهرست ابيات و مصراعها

طاير ايوان لاهوتى وى است * بلبل گلزار ناسوتى وى است 139

طبع لطيف تو همه فكر نكو كند * . . . 51

طريقِ مذهب از رندانِ با مشرب چه مىپرسى * ز مشرب پرس رندان را ، تو از مذهب چه مىپرسى 211

طواف كعبه و رنج سفر چه دردِسرست اين * به گرد كوى تو گردم كه كعبهء دگرست اين 286

عارفان گر تتقِ هستى خود بردارند * همه در عشق تو منصور صفت بردارند 303

عاشق به همه عمر دلِ شاد ندارد * غير از الم و ناله و فرياد ندارد 187

عجب نبْوَد اگر امروز نشناسى قبولى را * كه روى زرد او از اشك گلگون رنگِ دگر دارد 270

عكس رخ خود در آب و آينه نديد * تا صورت مشهدى نبايد ديدن 274

عشق در پرده مىنوازد ساز * عاشقى كو كه بشنود آواز 153

عمر تو گنج و هر نفس از وى يكى گهر * گنجى چنين عظيم مكن رايگان تلف 64

عمريست كه دارم به سگانت سرِ يارى * فرياد كه از خيلِ سگانم نشمارى 224

غرض نقشى است كز ما باز ماند * كه هستى را نمىبينم بقائى 312

غريب عشق ماند بر زمين گر ناگهان پهلو * كه بردارد ز خاك او را و گرداندد بدان پهلو 228

غريب كوى تو كس نيست اين‌چنين كه منم * غريب‌تر كه به خاطر نمىرسد وطنم 157

غلچه چو بگرفت جهان را تمام * نغمه‌سرايى به ربابى رسيد 295

غم دين خور كه غمْ غم دين است * همه غمها فروتر از اين است 68

غمش دارد دلِ بىحاصل من * ندارد جز غمش حاصل دلِ من 88

غم نهان مرا نقل تازه شد غماز * ازين بريده زبان كاش مىنهفتم راز 134

غنچه و سروكار آن قد و دهن نمىكند * سرو نمىخرامد و غنچه سخن نمىكند 295

غير از غم يار هرچه حاصل كردم * حاصل همه هيچ است غم بد خوشست 186

غير دلم آن دلجو با كس ننمود * آن رخ پنهان 76

فارغ از زهد و ورع ملّا هلالى را ببين * آن‌كه او را بود دايم نامهء عصيان به مشت 206

فارغ شده‌ام دمى ز اغيار امشب * اى صبح دمِ خويش نگه‌دار امشب 102

با خامه كه اين نامهء اقبال نوشت * و اقبال سخن با يمن الفال نوشت 102

فانى آخر از تو دل را بربود * بنگر بچه سان 76

فرصت غنيمت است بكش جام سلسبيل * نقد حيات را نشده هيچ‌كس كفيل 137

فكر سرِ زلفِ تو مرا بىسر و پا كرد * انديشهء پابوسِ توام پُشت دو تا كرد 247

فكنده غَبغبى چون قرص مه خورشيد تابانش * هلال عيد را بنموده از طوق گريبانش 288

فى زاوية الهجر انيسى عودى * و المهجة فوق نار قلبى عودى 15

تا در نرود خيالِ ديگر به دلم * دايم دل خود سوى تو مايل دارم 177

قاسم و حاجى شد و عبد الولى هم رفتنىست * لاتثن الّا تثلث از بهر اينها گفتنىست 74