مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

فهرست ابيات و مصراعها

در ميانِ پشتِ لاغرى ديدم * گفتم اين پشت جزم بخش عليست 158

در نىِ تير آتش از پيكانِ خون‌آلود اوست * پر نباشد بر سرِ نى آن‌كه بينى دود اوست 261

در واقعه ديدم كه شد يار پريشان * هستم ازين واقعه بسيار پريشان 162

در وجه معاش بىبضاعت بوده * . . . 78

درويشانيم و تركِ عالم كرده * اينست طريق تا قيامت ما را 214

درويش را كه كُنج قناعت مسلم است * درويش نام دارد و سلطانِ عالم است 261

در هر زمين كه رخشِ جفايش قدم زند * آتش ز شوق از دلِ سوزان عَلَم زند 309

در هواى نفس گمره عمر ضايع كرده‌ايم * پيش اهل اللّه از اطوار خود شرمنده‌ايم 47

دريده جيبِ قباگل ز رشكِ پيرهنش * بنفشه بستهء بند قباى ياسمنش 263

درين غمم كه فلك بىوفايى نكند * به ديگرى مه من آشنايى نكند 82

دلا مجنون صفت خود را خلاص از قيد عالم كن * ره صحراى محنت‌گير و رو در وادى غم كن 121

دل برد ز من چشم سياهى به نگاهى * شيرين دهنى ، لب‌شكرى ، روى چو ماهى 293

دل خواست به كينه سوى او بشتابد * گفتم مشتاب نقد كين تا باقىست 44

دل را به باد داد هركه ز عشق مجاز دارد * جان را به كف نهاد و به ميرزا نياز دارد 291

در علم چو صحب و آل گشته مَهره * بر نخل نبوت‌اند همچون ثمره 1

دل ما برد با آن لعلِ ميگون بهرِ دلدارى * . . . 80

دلم از صومعه بگرفت رهِ دير كجاست * تا به يك جرعه كنم خرقه و سجّاده گرو 172

دلم بگرفت از كار جهان ، ساقى بده جامى * كه يك ساعت بيابد اين دلِ سرگشته آرامى 65

دلم پيچيده طوماريست در وى داستان غم * چه بگشايم كه بوى خو ازين طومار مىآيد 144

دلم تحملِ بسيار دور از آن گل كرد * از آن گذشت كه ديگر توان تحمل كرد 188

دو ابروى ترا تا كى سرِ دعوا به هم باشد * بفرما خال را تا در ميان آيد ، حَكَم باشد 178

دود آه دلِ من كاين همه پرگاله در اوست * گردباديست كه صد برگ گل و لاله در اوست 299

دور از حريم كوى تو شرمنده مانده‌ام * شرمنده‌ام كه بىتو چرا زنده مانده‌ام 160

دورِ خوان آنان كه پنهان جامِ گلگون مىخورند * گوشه‌اى رفته ز دستِ محتسب خون مىخورند 118

دو سپردار حرّ و برد بهم * دو خروس‌اند جنگجو باهم 213

دو سه روزى كه از زمانه خوشيم * باده با مهوش خوشى بكشيم 152

دوش دستار گرو از پىِ صهبا كردم * داشتم دردسرى از سرِ خود وا كردم 203

دى در دلم آن بدخو مهرش افزود * آرى از جان 76

ذوق اين مَى نشناسى به خدا تا نچشى * . . . 26

راز خود گفتم نهان دارم ز خلق اما سرشك * كرد ظاهر آنچه از مردم نهان مىخواستم 140

راضى نشد كه تكيه زند بر سرير ملك * درويش را كه پايهء همت بلند بود 27