مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٩

فهرست ابيات و مصراعها

چون گل‌رخان خط مشكين به ارغوان آرند * براى كشتنِ ما هر يكى نشان آرند 84

چون لاله چاك خواهم كرد آخر سينهء خود را * كه بنمايم به او داغ دلِ ديرينهء خود را 223

چون من از مى گذشته‌ام با من * هيچ باقى نماند ساقى را 214

چون نسيم صبح دريابد مى گلفام را * چينِ موج او گل صد برگ سازد جام را 272

چه شد چه شد كه نيامد نگار من امشب * ز گريه تا چه شود حال زارِ من امشب 179

چه مىكشى چو شتر آب و خاك حجرهء تن * شتر به باد فنا ده ، به حجره آتش زن 115

چيست آن قلب رو كه صورت او * چون ركاب شه جهان باشد 144

حامى ملت و دين نبوى * ماحى اهل فساد و عصيان 7

حديثى دارم از نابود و بود آن دهن با او * نمىدانم چسان پيدا كنم راه سخن با او 285

حضورى گر همى خواهى از او غايب مشو حافظ * . . . 181

حيّرنى جماله انظرنى كماله * كلّ لسان واصف فى صفته جماله 23

خار غم كى ز دلِ چاك من آيد برون * بعد مردن مگر از خاك من آيد برون 296

خال به چشم كردم بر روى دلربائى * سودا نگر كه بختم جايى و وَه چه جائى 231

خاورى خواند به راه اجَلم زار و ذليل * از عزيزان دم آخر مددى مىطلبم 206

خراباتى و رند و مىپرستم * به عالم هرچه مىگويند ، هستم 48

خراسان سينهء روى زمين از بهرِ آن آمد * كه جان آمد درو يعنى عبيد اللّه خان آمد 19

خريدارِ جهان بودن به سودايش نمىارزد * مسخّر كردنِ عالم به غوغايش نمىارزد 213

خسرو فقريم و ما را ملك استغنا بس است * بر سريرِ همّت از بهرِ فراغت جا بس است 149

خط تو چون ظلمات و لب تو آب حيات * چو خضر يافتم آب حيات در ظلمات 306

خط صد الم است بر من و من درهم * نورستهء پيوستهء درهم بسته 229

خط گردِ رخت باعث حيرانى ماست * زلفت سببِ بىسر و سامانى ماست 224

خط گردِ رخت غاليه‌گون سلسله‌ايست * يا روى به روم از حبش قافله‌ايست 118

خطوطش چو زلفِ بتانِ چگل * همه جاى جان است و مأواى دل 243

خلق جمع‌اند به نظارهء چشم تر ما * برو اى اشك و ببر معركه را از سرِ ما 87

خواهم كه ز لطف خسرو دهر رسد * بر وجه حسن معانىِ رو به كمال 7

خواهم نظرى پنهان در روى نگار * با چشم پر آب 77

خواهى كه آفتى نرسد از كسى ترا * الفت به كس مگير كه آفت ز الفت است 278

خوبان هرى خوبتر از آب حياتند * بسيار رباينده و شيرين حركاتند 186

خوبست ز حور ، آن قد گلدسته * حوران به منند جلوه‌گر پيوسته 229

خورشيد جمال دوست تابان شده است * عالم ز فروغِ او گلستان شده است 219 - 220

خورشيد جهان‌تاب تو از جانب صبح * يا ماه جهان گردِ من از جانب شام 148