مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٦

فهرست ابيات و مصراعها

به هر نگاه تو از دل كشم آه دگر * بود كه آه شود باعثِ نگاه دگر 263

بيتِ جنّت باد بر من صالحى ديگر حرام * گر كشم بيدارى و گويم براى سيم بيت 122

بىدردِ سرِ نيزه و آمد شدِ پيكان * آن فتح كه مفتاح امان بود درآمد 9

بىمى نفسى هم‌نَفَسَم نيست كسى * بىشيشهء مى نمىنشينم نفسى 115

بينم چو ز دورِ آن خطِ نورسته * دوران كشدم ز صد الم پيوسته 229

پادشاهى ذوقِ معنى بردنست * نى به جور و ظلم دنيا خوردنست 65

پانصد دو اسبه بهرِ غزا مىكنم سوار * گر بخشدم شَهنشه غازى هزار اسب 202

پرده تا از رخِ آن پرده‌نشين وا كردم * آنچه در پرده نهان بود ، تماشا كردم 161

پريشانم ز زلفت روزگارى است * پريشانى من از زلف يارى است 271

پستهء لعل تو و ننگ شكر * شكرِ لعل تو و آب حيات 296

پوست پوشيدَست مجنون تا كسى نشناسدش * بر درِ ليلى بدين صورت گدايى مىكند 204

پهلوى دل ز دردِ تو هر استخوانِ من * باشد به تير آه كشيدن كمان من 273

پيچيده به سر شيشهء مى جامه سبز * گويا ز طواف كعبه و دير آمد 272

پيرى عارف كه مشهدش بود وطن * بگريخت ز بىيُمنى آن تا به يَمَن 274

پيش گوهرشناسِ گوهرسنج * هست عالم چو عرصهء شطرنج 14

پيش و پسِ بارگه كبريا * پس شعرا آمده ، پيش انبيا 5

پيوسته تو را پيش نظر مىبينم * باشد كه ز پيشِ نظر آواره شوى 186

پيوسته چو ارّه باش در علم معاش * چيزى سوى خود مىكش و چيزى مىپاش 89

پيوسته فقير از تب و سرما لرزم * گه بىگه و گه بگه به غوغا لرزم 170

تا بر رخ زيبايت اى دوست نظر كردم * ديگر ز همه خوبان من قطع نظر كردم 245

تا بر رخ گل چكاند اى رشك پرى * حقا كه هزار بار پاكيزه‌ترى 62

تا به تخويفات حافظ لاحظ است * ذكر ما فاللّه خيرٌ حافظ است 247

تا به زلفِ سيَهش دل بستيم * از پريشانى عالم رستيم 48

تا به كى از حالِ زارِ خويش غافل بينمش * همچو شاخ گل به سوى غير مايل بينمش 265

تاج نوروزى نهاد از غنچه بر سر شاخِ گل * خلعت نوروزى از سر كرد در بر شاخ گل 201

تا چرخ جفا پيشه مرا از تو جدا كرد * غمهاى فراق تو چه گويم كه چها كرد 230

تا چند ز من تو چوب پالم طلبى * پالم از تو و چوب پالم از تو 111

تا حسن يار از رخ خوبان نموده است * ما را خيال دلبر شاهد ربوده است 36

تا دستِ گلرخى منِ حيران گرفته‌ام * گلدسته‌اى ز گلشن دوران گرفته‌ام 266

تا دور شده است عارض گل * بى خود شده دل شكسته بلبل 232

تا رشتهء جان به تارِ زلفش بستم * دل از همه كندَم و به او پيوستم 188