مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٣

فهرست ابيات و مصراعها

اى كه دردِ تُست درمانِ دلِ پُردردِ من * با غمت شادست دايم جانِ غم‌ْپروردِ من 28

اى كه ز آب حيات صاف‌ترى * هر دم از ما روان چه مىگذرى 107

اى گشته ز سطوت تو صيتى حاصل * فتحى ز نفير دولتِ تو در دل 177

اى گنده الهى كه تو صد پاره شوى * تا چند بلاى دلِ بيچاره شوى 187

اى لعل بدخشان ز بدخشان رفتى * مانندهء خورشيد رخشان رفتى 63

اى منزل ماه علمت اوج ثريا * روى ظفر از آيينهء تيغ تو پيدا 51

اى من و تركان همه هندوى تو * . . . 135

اى ميرِ كم‌ْعنايتِ بسيارْنازِ من * گازر گهى شيخِ علاقه‌ْدراز من 129

اى مير كه زيب داشت ناموس از تو * رفتى و جهانى شده ، مأيوس از تو 130

اين تاج و تخت را كه به من داده است إله * خضر است رهبر من و ايزد مرا پناه 70

اين جهان را همچو دريا دان ، خراسان چون صدف * در ميان آن صدف شهر هرى چون گوهرى 20

اين خانه كه از خانهء چشم است نشانه * چون مردم چشم است درو مردم خانه 143

اين دعا را ز من و خلق جهان آمين باد * . . . 16

اين زمينىست كه سرمنزل جانان بوده * مطرح نور رخ آن مه تابان بوده 59

اين سفر كردن و اين بىسر و سامانى ما * بهرِ جمعيتِ خلق است و پريشانى ما 218

اين طرفه كه روزى كه نباشد نوبت * از دغدغهء نوبتِ فردا لرزم 170

اين عالم بىوفا كه من مىبينم * نى ناز تو ، نى نياز من خواهد ماند 197

اين عشق گليست در بهارى * يا نامِ دهيست در ديارى 101

اين كونِ گشاده قبولى * صد كس زده زنگ مىنمايد 84

اين گردش سپهر كه خم شد چو دور جام * بر روح پاك حضرت جامى كند سلام 35

اين نسخهء دلگشا كه آمد به نظر * كرد از دلِ من محنت ايام بدر 283

اين نسخهء دلگشا كه بنمود جلال * پاكيزه‌ترست نظمش از آب زلال 7

اى هر دم از جفاى تو دل را غم دگر * عالم ز تو خراب ، و در عالم دگر 170

با تيغ تو گر سرم جدا شد چه عجب * شايد كه ترا بنده‌نوازى اينست 140

با دل گفتم شبى ز افسانهء عشق * مجنون صفتان شدند ديوانهء عشق 279

با دلوِ مه از چرخ فلك آب كشيده * . . . 51

باده همچون زهر تلخ و درّه مىپيچد چو مار * من درين فكرم كه زهرِ مار را چون مىخورند 119

باران كه در لطافتِ طبعش خلاف نيست * در باغ لاله رويد و در شوره بوم خس 253

باز درمان خود آن سرو به بالا زده است * كس به دامانش مگر دستِ تمنا زده است 59

با زلف و قد تو نسبتِ سنبل و سرو * فكرى كج و انديشهء كوته باشد 199

بازم هواى آن لب ميگون و چشم مست * جام شبانه داد و خمارِ سحر شكست 199