مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٣١٠

[ 292 ] ذكر جميل شاه محمّد خواجه بن پادشاه خواجه

در صغر سن بود كه به مطالعه مشغول گرديد و به اندك‌فرصتى به درجهء ياران رشيد رسيد « « 1 » » . او را اوصاف حميدهء پسنديده بسيار بود و گاهى به نظم هم التفاتى مىنمود « « 2 » » . و اين مطلع به دو منسوب است :

بيت

چشمِ بيمارِ تو خون كرد « « 3 » » دل و جان خسته * ابرويت كرد به ما جور و جفا پيوسته

* * * الحمد للّه ربّ العالمين على توفيق إتمامه و إيصال انعامه ، اللّهمّ اغفر لمؤلّفه و كاتبه و قاريه و لمن نظر اليه ، و أصلح ما فيه بحرمة محمّد و تابعيه ، و للمسلمين أجمعين برحمتك يا أرحم الرّاحمين .

در خاتمه گويد

به حمد اللّه كه شد اين نامهء نامى * نظامى يافت از نظم نظامى

چو لطفِ خسروى حُسنِ حَسَن داد * به لفظِ حافظى ملفوظ افتاد

كمالِ هاتفى باشد مدامش * چو ريزد جرعهء جامى به جامش

چو شد اين نامهء نامى گرامى * مزيّن گشت از اسماء نامى

در انشا قصر شد اطنابِ اطناب * نمودم فصلها موجز ز هرباب

ز هركس وصل كردم داستانى * معانى را دَرُو كرده بيانى

زبانِ كلكم دو كرد از تيغ تيسير * رساندم آيتى خوبى 53 به تفسير

نوشتم بهرِ تعويذ و حمايل * حديثِ نو خط شيرين شمايل

نمودم منطق شيرين ز گفتار * كلام دلكش آوردم شكربار

چو شعرم از مطالع گشت طالع * برآوردم مقاصد از مطالع

چو ديدم قافيه تنگ از حريفى * شدم از پيروى او را رديفى

تتبّع كردم ، استقرا نمودم « « 4 » » * به هر صورت بر او چيزى فزودم « « 5 » »

[ 292 ] :

( 1 ) . H رسيده ( 2 ) . K ملتفت بود ؛ H بوده ( 3 ) . H خود كرد ( 4 ) . P , B استقرا نموده ( 5 ) . P , B چيزى فزوده