مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٤

[ 229 ] مولانا نخلى

غزل

گل اندامى كه لب از برگِ گل نازكتر است او را * دهان چون حقّهء « « 3 » » ياقوت و دندان گوهر است او را

چو ديدم سروِ قد و نرگسِ چشمانِ او ، گفتم : * عجب سروى كه در « « 4 » » هر گوشه بادامِ تر است او را

چو در رفتار آمد قامتِ او تازه شد جانم * چه رفتارِ لطيف و قامتِ جان‌ْپرور است او را

مهِ نو خويش را ابروى آن مه‌ْپاره مىخواند * چرا زين سان خيالِ كج ندانم در سراست او را

ندارد محرمى پرواى تاج و تختِ جمشيدى * حبابِ ساغرِ مَىْ بِه ز چترِ سنجر « « 5 » » است او را

[ 229 ] مولانا نخلى

[ 229 ] مولانا نخلى

صورت خوب و سيرت مرغوب دارد و سخنان دلكش او محبوب ارباب قلوب است . حفظ كلام ملك علّام به تمام نموده و در شاطبى وقوف تمام پيدا كرده « « 1 » » . و اين غزل ثمرهء شجرهء درربار اوست :

غزل

ساقى حريف غنچهء گل ساز لاله را * يعنى گذار بر دهنِ خود پياله را

زلفت به قيدِ خويش درآورده مشكِ ناب * بنموده صيد چشمِ تو مشكين غزاله را

خوبان كشيده‌اند به گردِ تو دايره * دوران به دور ماه نموده است هاله را

با حقّهء دهان تو چون غنچه لاف زد * زد بادِ صبح بر دهنش سنگِ ژاله را

نخلى به گشت « « 2 » » باغ ز كويت نمىرود * با « « 3 » » قدّ و عارضت چه كند سرو و لاله را

( 3 ) . B غنچهء ( 4 ) . P عجب به روى كه در ( 5 ) . P خسرو [ 229 ] : ( 1 ) . P « حفظ . . . كرده » ندارد ( 2 ) . H , P ز گشت ( 3 ) . P بى