مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٧

[ 194 ] ذكر مير ديوانه

در قريهء شاحمين « « 1 » » ساكن است . قصايد خوب و غزلهاى مرغوب دارد . و در گفتن شعر تأمّل بسيار مىكند .

نكو گوى ، اگر دير گويى چه غم « « 2 » »

به رسم صلاح و فلاح معروف است و به دقت طبع و تأمل موصوف « « 3 » » . [ و مقيد به سلسلة الذّهب خواجگان شده ، به شرف متابعت و مبايعت حضرت نظام الدّين خواجه محمّد الاسلام مشرّف است . و در مناقب آن حضرت قصايد پرزور و ابيات مشهور دارد « « 4 » » ] . و اين غزل او شهرت تمام يافته است :

غزل

جهان در چشمِ مجنون بود از ويرانه‌اى كمتر * درين ويرانه نتوان بود از ديوانه‌اى كمتر

از آن در ناله شبها با سگانِ او هم‌آوازم * كه يابد راه بر آن آستان بيگانه‌اى كمتر

نهد « « 5 » » چشمِ اجل تا پر شود پيمانهء عمرم * چه « « 6 » » خواهد شد ، ندانم گر بود پيمانه‌اى كمتر

خلاصى باشد « « 7 » » از قيدِ قفس « « 8 » » آن مرغِ زيرك را * كه دارد چشم در اين « « 9 » » دامگه بر دانه‌اى كمتر

حديث محنتى و قصّهء فرهاد و مجنون شد « « 10 » » * چو خاموشيست آخر يك دو سه افسانه‌اى كمتر « « 11 » »

[ 194 ] :

( 1 ) . P بسا چمن ( 2 ) . B « و در گفتن . . . چه غم » ندارد ( 3 ) . P « و به دقت . . . موصوف » ندارد ( 4 ) . H , B « و مقيد . . . مشهور دارد » ندارد ( 5 ) . H , B نهاد ( 6 ) . P چو ( 7 ) . H , B يابد ( 8 ) . P اجل ؛ نفس ( 9 ) . P برين ( 10 ) . H , P چند ( 11 ) . H يك دو افسانه كمتر