مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٢١٤

[ 169 ] مولانا فضائى « « 1 » »

يوز شكر كه هر بىغم ايلد همدم ايماس مين * عشقينك غميدين شادمين و بىغم ايماس مين

تينكرى كه منى ايلادى مسجود ملايك * بو قدرنى كر انكلا ماسام آدم ايماس مين

اورزمنى جنون سلسله سى دين ديسام اول يوق * در اهل خرد دين ساناسام اول هم ايماس مين

دير ايچرا منى پير مغان ايلادى محرم * زاهد كبى اول بزم دانا محرم ايماس مين

مجنون چه مينك تيلبه ليكيم بار فضائى * ارتوق راق اگر بولمام اندين كم ايماس مين

به جرم شرب مدام ملّا را والد فقير از شيخى مزار ترك جندى عزل كرده بود ، ملّا ساقى را منصوب نموده . ملّا بعد از توبه اين رباعى را گفته ، به خدمت خواجه آمد :

جُرمِ مَىْ داشتم كه بر جايم * صدرِ اعظم نشاند ساقى را

چون من از مى گذشته‌ام با من * هيچ باقى نماند ساقى را « « 8 » »

به تقريب ميرك غزوك كه برادر اوست به موسيقى مناسبتى داشت و به قانون دستى مىانداخت ، و اين مطلع را كه :

بيت

گر دورم از تو نقشِ توام در نظر بس است * دل پيشِ توست دولتِ من اين قدر بس است

در آهنگ غزل صوتى بسته بود « « 9 » » .

در بلخ مدّتى در منزل فقير مىبود و همانجا فوت نمود و در جوار مزار خواجهء « « 10 » » سلطان احمد خضرويه ، قريب حكيم انورى « « 11 » » مدفون است . فقير اين رباعى استاد را بر سر تربتش نوشت

رباعى

مسكن شده كوچهء ملامت ما را * ره نيست به وادى سلامت ما را

درويشانم و تركِ عالم كرده * اينست طريق تا قيامت ما را

( 8 ) . B « جرم . . . ساقى را » ندارد ؛ H درياى برگ آورده است ( 9 ) . P « به تقريب . . . بسته بود » ندارد ( 10 ) . B « خواجه » ندارد ( 11 ) . P « قريب . . . انورى » ندارد