مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

[ 85 ] ميرم سياه

مىنموده . گويند روزى اين غزل را نظم كرده و به خدمت مولانا عبد الرحمن جامى قدس سره السامى عرض كرده و هو هذا : « « 5 » »

غزل

فرصت غنيمت « « 6 » » است بكش جامِ سلسبيل * نقدِ حيات را نشده هيچ‌كس كفيل

يك دلبر « « 7 » » از قبيلهء خوبان وفا نكرد * هر جا كه بود سنگدلى بود ازين قبيل « « 8 » »

از دشمنِ ضعيف بترس و قوى شمار * از وَهْمِ « « 9 » » پشّه خواب نيايد به چشم پيل « « 10 » »

مىباش بىطمع كه عزيزِ جهان شوى * ديدم بسى عزيز كه شد از طمع ذليل

مِيْرَم « « 11 » » ز دستِ لاله‌ْعذاران ز طرفِ « « 12 » » باغ * بِستان تو جام باده و بگذر ز قال و قيل « « 13 » »

حضرت ملّا فرموده‌اند : « « 14 » » « كسى كه چنين شعرى تواند گفت ، حيف باشد كه به هجو توجّه نمايد » . ميرم گفته « « 15 » » : « هرچند خوب گويم به گرد مخاديم نمىرسم ، در جايى سخن كرده‌ام كه كسى با من برابر نمىشود « « 16 » » » .

( 5 ) . H , P روزى به تقريب اين غزل را به عرض حضرت ملّا رسانيده ( 6 ) . صحبت ( 7 ) . P خوب ( 8 ) . P هر جا كه هست لاله رخى هست زين قبيل ( 9 ) . H كز وهم ، P كز ترس ( 10 ) . P فيل ( 11 ) . ميرو ( 12 ) . P , H به طرف ( 13 ) . P مى نوش جام باده و بگذار قال و قيل ( 14 ) . P + كه ( 15 ) . P او گفته كه ( 16 ) . P در جاى سخن گويم كه كسى با من برابر نباشد