مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤
[ 79 ] ذكر جميل مولانا قاسم ضيائى « « 1 » »
فصل سيوم از باب اوّل
فصل سيوم از باب اوّل
در ذكر جماعتى كه فقير ايشان را نديده و به سنّ شيخوخت نرسيده‌اند و در بخارا مدفون‌اند « * »
[ 79 ] ذكر جميل مولانا قاسم ضيائى « « 1 » »
[ 79 ] ذكر جميل مولانا قاسم ضيائى « « 1 » »
جوانى « « 2 » » روشن‌راى سخن‌آراى بوده ، و به گرد درويشان مىگرديده ، و معانى خوب را در الفاظ مطلوب و عبارات « « 3 » » مرغوب مؤدّى مىگردانيده « « 4 » » . سخنان پرسوز دل‌افروز دارد ، و اين غزلش « « 5 » » مشهور است و بغايت نيكو واقع شده :
غزل
وه كه دلم كباب شد ز آتشِ بىوفائيت * سوخت مرا به هركسى گرمى آشنائيت
بند ز بندِ من جدا گشته و هر غمى ز تو * مىكشَدَم جدا جدا ، خاصه غمِ جدائيت
دل به كمندِ بيخودى سوى تو مىكشد مرا * تا شدهء « « 6 » » شُهرهء جهان قصّهء دلربائيت
شيخ تو پاكدامنى ليك به چشم ما بود * كم ز پلاسِ ميكده ، خرقهء پارسائيت
خاطرِ نازكِ تو خو كرده به عيش و خرّمى * هيچ عَجَب نباشد ار نيست غمِ ضيائيت « « 7 » »
و اين مطلعش نيز بغايت خوب است : « « 8 » »
بيت
غم نهان مرا نقل تازه شد غماز * ازين بريده‌ْزبان كاش مىنهفتم راز
( * ) . عنوان « فصل سيوم . . . مدفون‌اند » در نسخهء نيامده ( 1 ) . P ذكر جميل كمال الدين قاسم ضيايى ( 2 ) . K , P جوان ( 3 ) . P معانى خوب را در عبارات ( 4 ) . H , P مىنموده ( 5 ) . P غزلش + بسيار ( 6 ) . P , H اى شده ( 7 ) . P از غم خور ضيائيت ( 8 ) . P و اين بيت خوب واقع شده