مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

[ 78 ] مولانا آگهى

بيت

جلدِ مُصْحَف كنده و چرمِ نقاره ساخته * مىشود معلوم ازين كو ياغىِ پيغمبر است

و حكّام به جهت اين هجو عام زبان و دستش را بريده‌اند . گويند : زبان ملّا اندك كلالتى داشته ، بعد از قطع آن كلالت قطعا نماند و بالكليّه منقطع گشت .

مصراع

گوييا مصلحت درين بوده « « 5 » »

و به دست چپ كتابت مىكرده تيزتر و خوبتر از اوّل « « 6 » » .

نظم

هر نيك و بدى كه در گذار « « 7 » » است * چون در نگرى صلاحِ كار است

و به تقريب بريدن زبان اين گفته « « 8 » » :

مصراع

زبان بريد « « 9 » » چو شمعم ولى زبانه فزون شد

و خود را نيز ياد كرده بدين نوع : « « 10 » »

بيت « « 11 » »

آگهى پيرى عصا در دست ، نقرس در قدم * آن‌كه او را مَسحى اندر پا و مسخى در سر است « « 12 » »

( 5 ) . P زبانش را حكام به جهت هجو بريده‌اند گويند كلالت زبانش به قطع مقطوع گشت گويا مصلحت درين بوده ( 6 ) . P « و به دست . . . اوّل » ندارد ( 7 ) . P شمار ( 8 ) . P به تقريب اين گفته ( 9 ) . بريده ( 10 ) . P و خود را چنين ياد كرده ( 11 ) . P مقطع ( 12 ) . P آگهى پير و عصا در دست و نقرس در قدم + آن‌كه او را كفش اندر پا و سختى در سر است . H آگهى سر در عصا داشت نقرس در قدم + آنكه او مسحش در پا بست و مسخى در سر است