مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

[ 54 ] املح « « 1 » » الشعراء مولانا واصفى

اسم بيرون مىآيد : يكى مايم ( ؟ ) و ديگرى همام . و قصيدهء مذكور اين است « « 36 » » :

نظم « « 37 » »

چه مىكشى چو شتر آب و خاك حجرهء تن « « 38 » » * شتر به بادِ فنا ده ، به حجره آتش زن

چه مىكشى شتر و حجره « « 39 » » بهر آتش و آب * چو مىبرد شتر باد [ و ] خاكِ حجرهء تن

چو مىرود شتر و حجره‌ات به آتش و باد « « 40 » » * مگوى از شتر و آب و خاكِ حجره سخن « « 41 » »

و رباعى و مطلع - كه مذكور شد - اين است : « « 42 » »

رباعى

تا همره آب ديدهء لعل فشان * از آتش هول دارم اين سوز نهان

چون باد اگر به كوى هرمه گردم « « 43 » » * از خاكِ درش مرادِ دل داد همان « « 44 » »

[ [ مطلع مقلوب مستوى مذكور با دو معمّاى مذكور اين است :

همره آب لعل با هرمه * هول دارم درد مرا دل ده « « 45 » » ] ]

و « « 46 » » اين مطلع منشارى نيز به طريق مصنوع از اين « « 47 » » قصيده حاصل مىشود و توضيحش اين است : « « 48 » »

نظم

بىمى نفسى « « 49 » » هم‌نفسم نيست كسى * بىشيشهء مى نمىنشينم نفسى

[ [ و اين مطلع سپرى نيز به طريق مصنوع حاصل مىشود و توضيحش اين نوع است :

نظم

من مستِ ميمَ ، مدام مىگويم * محبوب من است مَى ، مَنَش مىجويم « « 50 » » ] ]

( 36 ) . H يكى همام يكى نام ؛ P « يكى مايم . . . است » ندارد ( 37 ) . P فى تتبعه ( 38 ) . P چه مىكشى چو شتر باد خاك حجرهء تن ( 39 ) . P چه مىكنى شتر حجره ( 40 ) . P ز آتش بار ( 41 ) . K خاك و حجرهء تن ، در نسخهء P بعد از اين بيت ، بيت ديگرى شبيه همين بيت آمده جز اين‌كه در مصرع اول « بار » را « باز » و در مصرع دوم « تن » را « سخن » ذكر كرده است ( 42 ) . P رباعى مذكور اين است ( 43 ) . P به كوى كردم آواز ( 44 ) . H , B دارد خاك درش مراد و همان ( 45 ) . H , P داخل قلاب را ندارد ( 46 ) . P در ( 47 ) . P , K « اين » ندارد ( 48 ) . P « و . . . است » ندارد ( 49 ) . P از بىنفسى ( 50 ) . H , P داخل قلاب را ندارد