مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٩١

[ 35 ] ذكر مولانا مايلى « « 1 » »

تركِ عشقش را به گفتن « « 6 » » يار كى باور كند « « 7 » » * چون درين گفتار مىداند « « 8 » » كه محكم نيستم

يا غمِ اغيار دارم يا جفاى هجرِ يار * يك زمان بارى به هر تقدير بىغم نيستم

با وجودِ اين همه بىهوشى و ديوانگى * اين قدر هستم كه بىيادِ تو يكدم نيستم

مىگشايم « « 9 » » رازِ دل پيشِ سگانش مايلى * چون‌كه در بزمِ وصالِ يار « « 10 » » محرم نيستم

به نشيب شيب قدم نهاده بود امّا هنوز خيال مىكرد كه در فراز « « 11 » » شباب است و به طول حيات مغرور بوده « « 12 » » كه پيك قضا اسب اجل را زين كرده نزدش « « 13 » » رسانيده و عنان عزيمتش را به صوب ملك باقى « « 14 » » گردانيده .

تو غرّه مشو كه عمرِ من چندين است * كين اسبِ اجل هميشه زير زين است

( 6 ) . P بگفتم ( 7 ) . P باور كى كند ( 8 ) . P مىدانم ( 9 ) . P چون گشايم ( 10 ) . K دوست ( 11 ) . P و خيال مىكرد كه هنوز بر فراز ( 12 ) . P مىبوده ( 13 ) . P اجل زين كرده به خدمتش ( 14 ) . P به ملك بقا