مذكر احباب ( فارسى ) — الصفحة ٨٩
[ 33 ] ذكر مولانا قوسى « « 1 » »
رباعى
چون رنده ز كارِ خويش بىبهره مباش * چون تيشه به سوى خويش دائم متراش « « 8 » »
پيوسته چو ارّه باش در علمِ معاش * چيزى سوى « « 9 » » خود مىكش « « 10 » » و چيزى مىپاش « « 11 » »
اشعارش بىچاشنى نيست و اين دو بيت به « « 12 » » او منسوب است :
نظم
چند دردسر ز دستِ هجر و تنهايى كَشَم * پاى دل در دامنِ صبر و شكيبايى كشم
اى صبا از خاكِ پاى او به من گردى رسان * تا به چشمِ خود به جاى كُحل بينايى كشم
در سنِّ نود سالگى بوده « « 13 » » كه نجّار اجل درخت املش را به ارّهء تقدير از پا فكنده . [ [ ظاهرا مدفنش در قريهء ديمون است « « 14 » » ] ] .
[ 33 ] ذكر مولانا قوسى « « 1 » »
[ 33 ] ذكر مولانا قوسى « « 1 » »
از شاعران قديم و ياران نديم بوده « « 2 » » و با وجود آن‌كه چلّه شيب قامتش « « 3 » » را چون كمان ساخته بوده « « 4 » » در هر گوشه كه پى به صحبتى مىبرده ، چون تير خود را رسانيده سر حلقهء آن مجلس مىگشته ، « « 5 » » طلاب را به قلاب سخن « « 6 » » به جانب خود كشيده ، خويشتن « « 7 » » را هدف ناوك بلا مىساخته . و ظرفا او را نشانه كرده ، تير مطايبه به سويش مىانداخته‌اند « « 8 » » و او به شكفتگى پيش آمده « « 9 » » به ايشان مىپرداخته ، « « 10 » » گرد ملال به خاطر « « 11 » » راه نمىداده [ [ گاهى به شعر توجّه مىنموده « « 12 » » ] ] و اين بيت رنگين « « 13 » » از اشعار شكسته‌بستهء اوست :
( 8 ) . P مخراش ( 9 ) . P به سوى ( 10 ) . P خود كش ( 11 ) . B مىبپاش ( 12 ) . P به دو ( 13 ) . P سالش به نود رسيده بوده ( 14 ) . B داخل قلاب را ندارد [ 33 ] : ( 1 ) . P قدسى ( 2 ) . P + است ( 3 ) . P قدش ( 4 ) . P بود ( 5 ) . P سرحلقهء مجلس گشته ( 6 ) . P و به قلاب سخن طلاب را ( 7 ) . P خويش ( 8 ) . P و ظرفا و شعرا از هر طرف نشانه ساخته تير مطايبه را به جانب او مىانداخته‌اند ( 9 ) . P « پيش آمده » ندارد ( 10 ) . P پرداخته ( 11 ) . P گرد ملال را به گرد خاطر ( 12 ) . B « گاهى به شعر . . . و » ندارد ( 13 ) . P « رنگين » ندارد