جمال الاسبوع بكمال العمل المشروع ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

نماز امام حسين عليه السّلام

سر بردارى هريك را ده مرتبه ، و همچنين در سجدهء اوّلى و در بين دو سجده ، و در سجدهء دوّم هريك ده مرتبه ، و چون از چهار ركعت فارغ شدى و سلام گفتى اين دعا بخوان :

اللّهمّ أنت الّذي استجبت لآدم و حوّاء إذ قالا : « رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ » ؛ « 1 » و ناداك نوح فاستجبت له و نجّيته و أهله من الكرب العظيم ، و أطفأت نار نمرود عن خليلك إبراهيم فجعلتها بردا و سلاما ، و أنت الّذي استجبت لأيّوب إذ نادى « [ ربّ ] مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ » « 2 » فكشفت ما به من ضرّ و آتيته أهله و مثلهم معهم رحمة من عندك و ذكرى لأولي الألباب ، و أنت الّذي استجبت لذي النّون حين ناداك من الظّلمات ، « أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ ، سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ » « 3 » فنجّيته من الغّمّ ، و أنت الّذي استجبت لموسى و هارون دعوتهما حين قلت : قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُما فَاسْتَقِيما » « 4 » و غرقت فرعون و قومه ، و غفرت لداود ذنبه و تبت عليه رحمة منك و ذكرى ، و فديت إسماعيل به ذبح عظيم بعد ما أسلم و تلّه للجبين ، فناديته بالفرج و الرّوح ، و أنت الّذي ناداك زكريّا نداء خفيّا ، فقال : « رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَ لَمْ أَكُنْ بِدُعائِكَ رَبِّ شَقِيًّا » « 5 » و قلت : « يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعِينَ . » « 6 »

( 1 ) . اعراف ، آيهء 23 : پروردگارا ! ما به خويشتن ستم كرديم ، و اگر ما را نبخشى و بر ما رحم نكنى ، از زيانكاران خواهيم بود . ( 2 ) . انبياء ، آيهء 83 . ( 3 ) . همان ، آيهء 87 : خداوندا ! جز تو معبودى نيست ، منزّهى تو ، من از ستمكاران بودم . ( 4 ) . يونس ، آيهء 89 : دعاى شما پذيرفته شد ، ( پس محكم در راه خود بايستيد ) و استقامت بخ خرج دهيد . ( 5 ) . مريم ، آيهء 4 : پروردگارا ! استخوانم سست شده و شعلهء پيرى تمام سرم را فراگرفته ، و من هرگز در دعاى تو از اجابت محروم نمىشدم ( هرگز در دعاهائى كه كرده‌ام ، از درگاه تو محروم بازنگشتم ) . ( 6 ) . ما دعاى او ( زكريّا ) را مستجاب كرديم و « يحيى » را به او بخشيديم ، و همسرش را براى او اصلاح كرديم ، چرا كه آنها در نيكيها سرعت مىكردند ، و به خاطر عشق ( به رحمت ) و ترس ( از عذاب ) ما را مىخواندند ، و براى ما خاشع بودند ( خضوعى توأم با ادب و ترس از مسئوليّت ) .