آداب معاشرت از ديدگاه معصومان ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٢
119 - باب وجوب نگهدارى زبان از آنچه كه گفتنش روا نيست
و خوار مىشمارى همانا خدا هيچ پيغمبرى را همراه با طلا و نقره مبعوث نفرموده بلكه آنها را با كلام به سوى مردم فرستاده ، خداوند خودش را نيز به وسيله كلام و براهين و ادلّه به مردم معرفى كرده است .
6 - « 6 » در حديث مرفوعه‌اى پيغمبر ( ص ) فرمود : نجات مؤمن در نگه داشتن زبانش باشد .
7 - « 7 » ابو بصير گويد : از امام باقر ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : ابو ذر رحمه الله عليه مىگفت : اى آن كه دانش مىطلبى همانا اين زبان كليد خير و شر است ، پس چنان كه بر طلا و نقره‌ات ( براى محفوظ ماندن ) مهر مىزنى ، بر زبانت نيز مهر بزن .
8 - « 8 » در حديث مرفوعه آمده است كه مردى خدمت پيغمبر ( ص ) آمد و عرض كرد :
يا رسول اللَّه مرا نصيحتى فرما ، فرمود : زبانت را نگه‌دار ، عرض كرد : يا رسول اللَّه مرا نصيحتى فرما ، فرمود : زبانت را نگه‌دار ، عرض كرد : يا رسول اللَّه به من نصيحتى فرما ، فرمود زبانت را نگه‌دار ، واى بر تو ، آيا مردم را بجز نتيجهء گفتار زبانشان به رو در آتش اندازند ؟
9 - « 9 » امام صادق ( ع ) فرمود : در حكمت آل داود است ( كتاب زبور ) كه بر عاقل لازم است به وضع زمانش آشنا باشد ، سرگرم كار خود بوده ، و زبانش را نگه دارد .
10 - « 10 » امام صادق ( ع ) فرمود : روزى نيست جز آن كه هر عضوى از اعضاى بدن در برابر زبان فروتنى كرده و مىگويند : ترا به خدا مبادا به وسيلهء تو ما عذاب ببينيم .
11 - « 11 » امام صادق ( ع ) فرمود : كه پيغمبر ( ص ) فرموده است ، اگر در چيزى نحسى و شومى باشد ، آن شومى در زبان است .
( 6 ) اصول كافى ، ص 365 . ( 7 ) اصول كافى ، ص 365 . ( 8 ) اصول كافى ، ص 365 . ( 9 ) اصول كافى ، ص 365 . ( 10 ) اصول كافى ، ص 365 . ( 11 ) اصول كافى ، ص 365 .