كافى پژوهى ( گزارش پايان نامه هاى مرتبط با كلينى و الكافى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٨

فصل پنجم : نتيجه‌گيرى و پيشنهاد

مىگويند .

8 . گريه از خوف خدا ، محبوب است و ماهيت درونى آن ، اطمينان و آرامش است .

9 . خداوند ، خائفان را از عذاب ، ايمن گردانده است .

10 . مؤمن ، فقط از خدا مىترسد .

11 . معصومان عليهم السلام نيز به علّت قادر نبودن بر شكر نعمت‌هاى خداوند ، از او مىترسيدند .

12 . خوفى خوب است كه انسان را از رحمت الهى ، نااميد نسازد .

13 . كسى كه معرفت كامل ندارد ، آگاهى از لذّت وصال الهى و خوف از دورى نخواهد داشت .

14 . تجلّى اسماى جلال ، سبب توجّه به نقص‌ها و خوف از كوتاهى در مسير عبوديت مىشود .

15 . جلوهء رحمت حق ، محدود به هيچ حدّى نيست ؛ لازمهء اين معرفت ، رجا به رحمت اوست .

16 . صاحبان رجا ، از عمل صالح ، باز نمىمانند ؛ بلكه بيش از ديگران تلاش مىكنند .

17 . صاحبان رجا ، به عملشان توكّل نمىكنند ؛ بلكه اعتمادشان به رحمت حق است .

18 . افراد اميدوار ، تنها به خداوند اميدوارند ؛ زيرا مخلوقات ، همه ، فقر محض‌اند .

19 . اميدى نيكوست كه انسان را به سستى در عبوديت نكشانَد .

20 . افراد مغرور ، از كمالاتْ باز مىمانند و از رحمت حق تعالى ، دور مىشوند .

21 . انسان بايد هميشه بين خوف و رجا جمع كند و اعمالش همراهِ بيم و اميد باشد .