طبيعيات ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

برهان بر آن كه پذيراء معقولات جسم نيست

كه ببايد « 1 » كردن بايستد ، يا چون سخت شاد شود - آنگاه نيز « 2 » كار نكند ، و باشد كه نخست آن آلت به كار آيد - تا فعل خويش سپس تواند « 3 » كردن ، مثلا كسى كه بجاى او را كارى بود ، - شايد بودن كه نخست بايد كه ستورى او را به آنجا رساند ، تا آنگاه فعل خويش كند ، و ليكن چون چيزى بوقت معطّل شدن آلت - و نقصان آلت ، فعل نيك بكند « 4 » ، نشان آن بود كه ورا « 5 » آن آلت به كار نيست « 6 » ؛ پس اگر نقصان آلت و را از فعل باز دارد - باشد كه از قبل آن عذر بود كه گفته آمد « 7 » .

برهان بر آن كه پذيراء معقولات جسم نيست

برهان بر آن كه پذيراء معقولات جسم نيست

اين كه گفته آمد نشانى بود بر آن كه فعل نفس اندر ادراك معقولات فعلى « 8 » خاصّ است ، و آلتش به كار نيست ، و او خود به خودى خويش ايستاده است ، و اينجا راههاست بر آن كه پذيراى معقولات جوهرى بود - كه به خود ايستاده بود ؛ و نشايد كه صورت معقولات اندر جسمى بود - يا اندر قوّتى

( 1 ) نبايد - د . ( 2 ) شوند آنگاه نيز بايستد - د ، - شود آنگاه نيز بايستد و - كب . ( 3 ) توان - كب . ( 4 ) نيك بود - م - ك ، - نيك نكند - كب - ل . ( 5 ) او را - ك - كب . ( 6 ) بود - كب . ( 7 ) گفته آمد و اللّه اعلم - م - ك . ( 8 ) فعل - د - ل .