گنجينه بهارستان ( مجموعه رساله در علوم قرآن و روايى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٠

فصل اوّل در ذكر چيزى چند كه كاتب مصاحف را سزاوار است رعايت آن كردن

فصل در ذكر كلماتي ديگر كه آن را در مصاحف به تاء نوشته‌اند ودر جمع وافراد آن اختلاف است

فصل در ذكر كلماتي ديگر كه آن را در مصاحف به تاء نوشته‌اند ودر جمع وافراد آن اختلاف است

در يوسف آيت « 1 » للسّائلين « 2 » وغيبت « 3 » الجبّ « 4 » هردو ، ودر عنكبوت عليه آيت « 5 » من ربّه « 6 » ، ودر سبأ الغرفت « 7 » « 8 » ، ودر فاطر على بيّنت « 9 » منه « 10 » ، ودر فصّلت وما تخرج من ثمرت « 11 » « 12 » ، ودر والمرسلات جمالت « 13 » صفر « 14 » .

خاتمه

خاتمه

مشتمل است بر دو فصل :

فصل اوّل در ذكر چيزى چند كه كاتب مصاحف را سزاوار است رعايت آن كردن

فصل اوّل در ذكر چيزى چند كه كاتب مصاحف را سزاوار است رعايت آن كردن

كتّاب مصاحف [ را است ] كه چند دقيقه رعايت كنند تا كتابت ايشان منقّح باشد واز خبط وخلل واعتراض سالم ماند .

اوّل حروف مد را علامت سكون ننهند كه به غايت مكروه ومستبشع [ است ] . مثل آنكه بر سر الف وواو قالوا وياء الّذين علامت سكون بنويسد . بلكه محقّقان اين فن گفته‌اند كه حروف سواكن را معرّى بايد گذاشت از براي آنكه تعريه از حركات ، دالّ است بر سكون .

ديگر اشكال فتحه وضمّه وكسره را از حروف خود دور نيندازند واز آن محل كه

( 1 ) . ابن كثير مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 2 ) . آية 7 . ( 3 ) . نافع وأبو جعفر جمع وبقيّه مفرد خوانده‌اند . ( 4 ) . آيات 10 و 15 . ( 5 ) . ابن كثير وحمزه وكسائى وشعبه مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 6 ) . آية 50 . ( 7 ) . حمزه مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 8 ) . آية 37 . ( 9 ) . ابن كثير وأبو عمرو وحمزه وحفص وخلف مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 10 ) . آية 40 . ( 11 ) . نافع وابن عامر وحفص وأبو جعفر جمع وبقيّه مفرد خوانده‌اند . ( 12 ) . آية 47 . ( 13 ) . حمزه وكسائى وحفص وخلف مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 14 ) . آية 33 .