مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٦

الحكاية

شعر ( رمل )

گفت حقّ اندر سفر هرجا روى * بايذ اوّل طالبِ مردى شوى

« 2 » گفتند درين شهر ما مشايخ كرام و علماى عظام بسيارند ، امّا شيخ الاسلام و محدّث ايّام خدمت « 4 » شيخ صدر الدين است كه در جميع علوم دينى و طريقت مشايخ يقينى عديم المثل است ؛ خواجگان شهر او را برگرفته به زيارت شيخ صدر الدين روانه شذند و قرب دويست دينارى ارمغانيهاى عجيب و تحف غريب با هم بردند ؛ چون خواجهء تبريزى بر در شيخ رسيذ بسا خدم و حشم و شاهد و غلامان « 8 » ديذ و حجّاب و بوّاب و طواشى « 6 » « 7 » هرچه تمام‌تر تماشا كرده « 9 » ازين حال انفعال نموذه ملول شذ كه من به زيارت امير آمذم يا به ديذن فقير ؟ گفتند شيخ را اين معنى زيان نمىكنذ كه او نفس كامل دارذ ؛ چنانك حلوا طبيب را زيان ندارذ ، امّا رنجور محرور « 11 » مزاج را زيان دارذ و نشايذ حلوا خوردن ؛ عليها به اكراه تمام درآمذه « 12 » صحبت آن « 13 » بزرگ را دريافته ، از حضرت شيخ همّتى استدعا كرده از زيانهاى متواتر خوذ شكايت نموذ و طلب استخلاص كرد و گفت كه در

. . . . . . . . . .

( 4 ) خدمت ZB : - K ( 8 ) و غلامان KB : غلامان K - - ( 7 ) طواشى Z : تواشى BK - - ( 9 ) كرده ZK : كرد B - - ( 11 ) محرور ZB : بخورد K - - ( 12 ) درآمذه ZB : + و K - - ( 13 ) آن ZK : او B ( 2 ) كفت . . . شوى : NM ج 2 ، ص 2 / 2221 ؛ AM ص 153 / 22 ( 6 ) طواشى : خواجكانى كه در بندكى سلطان يا امير باشند ( ر . ك . به eremertauQ , skulmaM snatlus sed eriotsiH ج 1 ، ص 132 ، 365 ؛ hisracnuzU ikkaH . I , lahdem anitalikset itelved ilnamsO ص 339 ، 365 ، 371 ، 377 ، 446 ؛ niddefereS . M , relemilek e ? ckr ? uT ad ? an ? alveM relriis eckr ? uT ev , MT ، ج 4 ، ص 145 )