مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٤

الحكاية

گفتم كه بندهء « 1 » خذاوندگار نيز بيايذ ؟ فرموذ كه به همّت مدد كن ؛ شب هنگام ديذم كه گردآلوذ « 2 » گشته باز رسيذ و آن چنان اسب « 12 » فيل جثّه به‌غايت نحيف و دو تا « 3 » شذه بوذ ؛ روز دوم ديذم « 23 » كه بازآمذ و اسبى ديگر بهتر از آن خواسته سوار شذ و برفت و وقت نماز شام بازآمذه ، اسب « 4 » تازى ضعيف و چنگال شذه بوذ و من اصلا نيارستم دم زذن ؛ روز سوم بازآمذ و اسبى ديگر سوار گشته « 6 » روانه شذ « 5 » ؛ همچنان نماز « 7 » مغرب بيامذ و از مركب فروذ آمذه به خانه درآمذ و به فراغت تمام بنشست و گفت

شعر ( رمل )

مژده مژده اى گروهِ عيش ساز * كان سگِ دوزخ به دوزخ رفت باز

« 9 » فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 6 / 45 ) و مرا از هيبت مولانا مجال آن نشذ كه از كيفيّت حال « 11 » سؤال كنم ؛ بعد از چند روز از طرف شام كاروانى عظيم رسيذه خبر داذند كه لشكر مغل شهر دمشق را قوى به تنگ آورده « 13 » است ؛ گويند : هولاو خان بوذ كه در سنهء خمس و خمسين و ستمائة بغداذ را به شمشير گرفته و خليفه را كشته ، در سنهء سبع و خمسين و ستمائة « 15 » قصد شام كرد و حلب را بگرفت ؛ و گويند : كتبوغا با لشكر « 16 » گران تا دمشق براند و در آن وهلت كه لشكر محاصرت « 17 » دمشق كرده بوذند و اهالىء دمشق حضرت مولانا را

( 1 ) كه بنده BK : بنده Z - - ( 2 ) آلوذ ZK : آلوده K - - ( 12 ) اسب ZK : + و B - - ( 3 ) دو تا ZK : دو تاه B - - ( 23 ) ديدم Z : مىبينم BK - - ( 4 ) اسب ZK : است B - - ( 6 ) كشته ZB : شد K - - ( 5 ) شد ZB : كشت K - - ( 7 ) نماز ZB : + وقت K - - ( 11 ) حال ZK : جان ( ! ) B - - ( 13 ) آورده ZKB : + بوده hZ - - ( 15 ) و ستمائة B : - ZK - - ( 16 ) لشكر ZK : لشكر را B - - ( 17 ) محاصرت ZK : مخاضرت ( ! ) B ( 9 ) مژده . . . باز : NM ج 1 ، ص 83 / 1354 ؛ AM ص 36 / 20