مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٩

الحكاية

شعر ( مجتث )

پرير عشق مرا گفت من « 2 » همه نازم * همه نياز شو آن لحظهء كه ناز كنم

چو ناز را بگذارى همه نياز شوى * من از براى تو خوذ را همه نياز كنم

« 4 » ( 3 / 558 )

الحكاية

الحكاية

: « 6 » همچنان اعزّهء اصحاب كه مقرّبان جناب آن حضرت بوذند ، چنان روايت كردند كه غرّهء ماه رمضان مبارك شذه بوذ ؛ از ناگاه حضرت مولانا از ميان ياران ناپذيذ شذ ؛ چندانى « 8 » در جايهاى معيّن طلب كردند كس نشان نداذ ، و ياران فوج‌فوج سو به سو جستند ؛ « 10 » اصلا مقامش معلوم نگشت ؛ و همگان سوار گشته درين حالت حيران ماندند ؛ مگر در باغچهء « 11 » مدرسه به چاه آبى كه بوذ درآمذه يوسف‌وار معتكف گشته است و فروكشيذه و هيچ كسى را خبرى نى ؛ همانا كه « 13 » روز عيد مبارك كه اصحاب ملول و ماتم‌زذه نشسته بوذند ، بيرون آمذه به مدرسه خراميذ ؛ غريو از نهاذ عاشقان برخاسته شاذيها كردند و بسماع شروع فرموذه اين غزل را سرآغاز كرد كه شعر ( مضارع )

بازآمذ آن مهى كه نديذش فلك بخواب * آورد آتشى كه نميرذ به هيچ آب

الى آخره

و اكابر شنيذه جوق‌جوق به زيارت حضرتش مشرّف مىشذند « 20 »

( 3 / 558 ) Z 161 ب B 151 ب K 352 28 , II , H ; 826 , I , T

( 2 ) من K : - BZ - - ( 4 ) چو ناز را . . . كنم BK : - Z - - ( 6 ) الحكاية ZB : - K - - ( 8 ) چندانى BZ : چندانك K - - ( 10 ) جستند BK : مىجستند Z - - ( 11 ) باعچه ZB : بغچه K - - ( 13 ) كه ZK : - B - - ( 20 ) مىشذند ZK : مىشوند B