مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٤

الحكاية

شعر ( رمل )

تو شفائى چو بيائى خوش « 1 » و رو بنمائى * سپهِ رنج گريزند و نمايند قفا

و همچنان از آن قدرت و تصرّف عظيم صذ هزار منكر مستكبر باقرار آمذه مريد و مؤمن شذند و بهشتى گشتند

( 3 / 548 ) همچنان « 5 » منقولست كه روزى در صفت بذگوهران منكر معانى مىگفت ؛ فرموذ كه مگر عقربى در كنار « 6 » جوئى گشت مىكرد ؛ از ناگاه سنگ‌پشتى يعنى كاسو سوى عقرب بيامذ كه در چه كارى ؟

گفت چارهء مىجويم تا آن سوى جويم گذر افتذ كه مرا قوم و فرزندان آن سويست ؛ كاسو به حكم شفقت و غريب‌نوازى عقرب را چون خويشان اقرب بر پشت بگرفت و بر روى آب « 10 » روانه شذ ؛ چون در ميانهء جو رسيذند عقرب را هوس نيش زذن شذ بر پشت سنگ‌پشت خيشى مىكرد ؛ پرسيذ كه « 12 » چه مىكنى ؛ گفت : هنرنمائى مىكنم ؛ تو كرم خوذ نموذه بر ريش « 13 » من مرهم نهاذى ، من بر تو نيش مىزنم و بر تو مهربانى من همين « 14 » است ؛ همان لحظه كاسو در آب غوطه خورد و عقرب نابكار .

به مار جهنم پيوست و اين بيت را فرموذ

شعر ( طويل )

ألا فاقتلوا النّفس الخبيث و بادروا « 17 » و لا تتركوها حيّة فهى عقرب

. . . . . . . . . .

( 3 / 550 ) Z 160 ب B 150 آ K 349 97 , II , H ; 426 , I , T

( 1 ) a خوش ZB : بما K - - ( 5 ) همچنان BK : الحكاية Z - - ( 6 ) كنار ZK : كنارهء B ( 10 ) آب BK : + روان Z - - ( 12 ) پرسيذ كه ZK : كفت B - - ( 13 ) بر ريش ZK : بريش B - - ( 14 ) همين K : همان ZB - - ( 17 ) بادروا ZB ؛ + ها K