مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٠

الحكاية

صباحى مرا ببندگىء مولانا ملاقات افتاذ و ديذم كه شمس ماردينى نيز از طرفى رسيذ ؛ فى الحال سر نهاذ و دست‌بوس مولانا كرد ، من بنده نيز همان كردم كه مدرّس كرده بوذ ؛ ديذم كه حضرت مولانا روى بسوى من كرده فرموذ كه « 4 » مولانا زين الدين در شرع مسئلهء هست و دانم كه خواندهء كه « 5 » در حالت اضطرار و مخمصهء مهلك آدمى را تناول مردار و چيزهاى حرام حلال مىشوذ و جائز داشته‌اند و مباح ديذه از براى بقاى نفس انسانى تا بكلّى هلاك نشوذ « 7 » براى مصلحت دين و اين معنى به نزد علما ثابت شذه است ؛ اكنون مردان خذا را هم حالتى و ضرورتى هست كه به مثابهء مخمصه و استسقاست و دفع آن جز بسماع و رقص و تواجد و اصوات اغانى نيست و الّا از غايت هيبت تجليّات و انوار جلال حقّ وجود مبارك اوليا گذاختى و ناچيز گشتى ، چنانك وجود يخ در مقابلهء آفتاب تمّوز

شعر ( رمل )

بهرِ استبقاى آن روحى « 14 » جسد * آفتاب از برف يكدم در كَشَذ

« 27 » و اشارت كلّمينى يا حميرا ! جهت اين معنى بوذ ؛ و معذور دار كه ما را آن مخمصهء عظيم و عطش اليم ملك شذه است ، و اين حرام به از حلال ، و تلخى به از شيرين ، و كفرى به از ايمان ؛ اين‌ها را « 17 » دين عاشقان خوذ كرده‌ايم

( 4 ) كه K : - ZB - - ( 5 ) كه ZK : - B - - ( 7 ) نشوذ ZK : - B - - ( 14 ) a روحى BK : روح Z - - ( 17 ) اين‌ها را ZK : راه B ( 27 ) بهر . . . كشذ : NM ، ج 6 ، ص 504 / 4019 ؛ AM ، ص 647 / 23