مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٨

الحكاية

( 3 / 545 ) همچنان اعزّهء اصحاب روايت كردند كه روزى حضرت مولانا در باغ چلبى حسام الدين بوذ ؛ و آن روز از حدّ بيرون ذوقها و سماعها و شورها كردند ؛ « 3 » از ناگاه حضرت مولانا فرموذ كه ياران مىخواهم كه آن خانقاه ضياء الدين از آن حضرت چلبى ما باشذ ؛ على الصباح اصحابى كه از شهر رسيذند خبر داذند كه شيخ خانقاه ضيا درگذشت و بر منارها صلا مىزذند ؛ و او را هرگز سقمى و المى نابوذه ؛ و گويند آن درويش مردى بوذ بوّاش و متجبّر ؛ و دايم از سر غرض و محبّت عرض در عرض ياران چيزها گفتى و طعنه زذى ؛ از شومى طعنهء زبان « 8 » خوذ بطعن سنان اهل جنان چنان مطعون گشته كشته شذ ؛ بعد از روز سوم « 10 » فرموذ كه حضرت چلبى را در آن خانقاه شيخ كردند و اجلاس عظيم شذ و آن روز اين مصراع را تقرير فرموذ « 11 »

شعر ( هزج )

اى بر سرِ گنج و از گذائى مرده

يعنى همچون خمّى كه شكم پرآب باشذ و لب او خشك بوذ ؛ و اگرچه آفتاب بر صخرهء سخت مىتابذ و او را از كرم خوذ گرم مىگردانذ ، امّا چون آفتاب افول مىكنذ بر قرار اوّل سرد مىشوذ ؛ همانا كه آفتاب حكمت اوليا نيز در جان منكران و بذدلان همين عمل مىكنذ

. . . . . . . . . .

( 3 / 545 ) Z 158 ب B 148 آ K 345 37 , II , H ; 616 , I , T

( 3 ) كردند BZ : + و K - - ( 8 ) زبان ZB : زنان K - - ( 10 ) سوم ZK : سيوم B - - ( 11 ) فرموذ K : فرموذ كه B مىفرموذ Z