مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٧

الحكاية

چون تمام كردم ، فرموذ كه تنور را ور كردند ؛ قريب صذ طبق كاغذ را ورق ورق برمىگرفت و در تنور مىانداخت و مىگفت : أَلا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ ( 42 / 53 ) ؛ و چون آتش شعلها مىافراخت و اوراق مىافروخت تبسّم مىكرد كه از غيب الغيب آمذند و باز بغيب بىعيب مىروند چلبى فرموذ كه جهت تبرّك مىخواستم كه ورقى چند پنهان كنم ، حضرت شيخم فرموذ كه نى نى نشايذ ؛ از آنك ابكار اين اسرار لايق اسماع اخيار اين ديار نيست « 7 » و استماع اين كلمات را ارواح خواصّ حضرت مستعدّ گشته‌اند و اين‌ها غذاى روحانيّت ايشانست

شعر ( رمل )

سخنم « 10 » خورِ « 11 » فرشتست من اگر سخن نگويم * ملكِ گرسنه گويذ كه بگو خمش چرائى

و از آنجا بيرون آمذه بحمّام زيروا درآمذ و با فرجى و دستار مبارك از سوراخ خزينه در آب جوشان فرورفت ؛ قرب هفت شبانه‌روزى در آنجا بوذ ؛ على الصباح « 14 » سر از خزينه بيرون كرده سرآغاز فرموذ كه « 15 » شعر ( رجز )

بازآمذم چون عيدِ نو تا قفلِ زندان بشكنم * وين چرخِ مردم خوار را « 17 » چنگال و دندان بشكنم

تا آخر غزل ؛ اصحاب شاذيها كردند ؛ بعد از اتمام غزل بسوى مدرسهء خوذ روان شذ و هفت روز ديگر سماع و جمعيّت بوذ

. . . . . . . . . .

( 7 ) نيست ZK : است B - - ( 10 ) سخنم ZK : شيخم B - - ( 11 ) خور BK : + و Z - - ( 14 ) الصباح B : الصباحى KZ - - ( 15 ) كه BK : - Z - - ( 17 ) خوار را KZ : خور B - -