مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٠

فصل

مىبينى كه ببركات گوشمال بلا سگ چگونه در كنج مىغژذ ؟ چنانك برف و باران بارذ آن سگك زيگ زيگ مىكنذ و زير ساباط و نردبان سر درمىكشذ ؛ « 3 » فرموذ طالب مىخواهذ كه همين لحظه كاشف شوذ و صاحب كشف گردذ ؛ خوذ بتأنّى و انتظار به مقصود خوذ مىرسذ ؛ چنانك يكى درخت قيسى مىنشانذ و همان سال مىخواهذ كه ميوه بدهذ و سايه افكنذ ، از غايت ضعف آن درخت ميوه « 6 » نمىدهذش « 7 » تا ساق بندذ و عالى شوذ و قوّت گيرذ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى ( 48 / 29 ) ، آنگاه ميوه دهذ و كشف حاصل شوذ ؛ قال اللّه تعالى من تقدّم الى بشبر ، التقدم الى اللّه به ترك الهواء

شعر ( هزج )

گر پاى بر آرزو نهاذى يك‌چند * كشتى سگ نفس را و قربان اينست

« 11 » به روان پاك مصطفى ، به روان پاك يارانش ابو بكر صدّيق كه « 12 »

شعر ( هزج )

در بوتهء نيستى شو و باك مدار * كين فقر منزّه است ز اغيار و ز يار

آنگاه تمام « 15 » هست شريف لطيف خوش باشى كه تمام ازين هستى ناشريف نالطيف ناخوش فانى شوى ابد الأبد ؛ بايزيد روّح اللّه روحه اوّل سلام مىكرد « 17 » در مسابقت ، آخرالامر عليك السلام مىگفت ؛ از سرّ حال

. . . . . . . . . .

( 3 ) درمىكشذ ZB : دركشد K - - ( 6 ) ميوه ZK : - B - - ( 7 ) دهدش BK : دهندش Z - - ( 11 ) كر پاى . . . اينست BK : - Z - - ( 12 ) كه ZK : - B - - ( 15 ) تمام BK : تمامت Z - - ( 17 ) مىكرد ZK : كرد B