مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٩

فصل

فصل

فصل

« 1 » ( 3 / 524 ) قال عليه السلام ، إنّ للّه تعالى عبادا يعرفون النّاس بالتوسّم ؛ و له عباد يعرفون النّاس بالفراسة و له عباد لهم نور يمشون فى النّاس كما يمشى الارواح فى الاجساد ، و له عباد يمشون فى النّاس كمشى المرض فى الاعصاب

شعر « 5 » ( هزج )

اى دل تو و دردِ او « 6 » كه درمان اينست * غم مىخور « 7 » و دم مزن كه فرمان اينست

يعنى درد او را درمان دان ؛ هر مكروه كه به تو رسذ در خواب و در بيذارى آن را كمند لطف او دان ؛ آن را رقيب فضل او دان كه ترا سيلىزنان به حضرت نزديك مىكنذ ؛ حدّت مىزنذ تا پاك شوى ؛ الحدود كفّارات لاهلها ؛ داغت مىنهذ « 11 » تا علّت از تو بروذ ، كه تو اشتر اوئى ؛ اشتر را مرهم نهند و داغ كنند و ليكن « 12 » به اشتر نگويند كه اين داغ از بهر كذام علّت مىنهيم ؛ نمىبينى كه درد ترا به حضرت نزديك مىكنذ و عالم را بر دل تو سرد مىكنذ ؛ نمىبينى كه كرامات روى ترا بخلق « 15 » مىكنذ ، و غرامات روى ترا از خلق « 16 » مىگردانذ

شعر ( هزج )

گر پاى بر آرزو نهاذى يك‌چند * كُشتى سگِ نفس را و قربان اينست

( 3 / 524 ) Z 153 آ B 143 ب K 330 - , II , H ; 595 , I , T

( 1 ) فصل BK : - Z - - ( 5 ) شعر ZK : - B - - ( 6 ) او ZBK : + جو hK - - ( 7 ) مىخور BK : مخور Z - - ( 11 ) مىنهد BK : مىزند Z - - ( 12 ) و ليكن ZK : و لكن B - - ( 15 ) بخلق ZK : از خلق B - - ( 16 ) از خلق ZK : از B