مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٧

فصل

شعر ( رمل )

آن كسان « 2 » كينجا طمع از جان و دل برداشتند * در عتابِ لَنْ تَرانىِ دل زبر برداشتند

ملكِ دنيا كهربائى بوذ و ايشان هر يكى * زيرِ هر موئى نهان « 5 » صذ گنج و « 6 » گوهر داشتند

عقل را معزول كردند و هوا را حد زذند * فقه را بگذاشتند از فقر افسر داشتند

از عتابِ چار و پنج و هفت گردون فارغند * در يكى منزل روان خضر و سكندر داشتند

اين‌چنين مردان كه من گفتم همه در راه دوست * چون سنائى هر يكى پنجاه چاكر داشتند

من عرف اللّه لا يخفى عليه شىء و اللّه أعلم

فصل

فصل

« 13 » ( 3 / 523 ) يكى بسر وقت درويشى به خلوت درآمذ ؛ گفت : چه تنها نشستهء ؟

گفت : اين دم تنها شذم « 15 » كه تو آمذى ، مرا از حق ماندى ؛ اويس قرنى مىگويد : كسى بر من گذرذ و سلامى « 16 » نكنذ ، بسى منّتها دارم كه آن دم را مشغول مىكنذ و رنج و زحمت مىشوذ ، آن مشغول كردن بسلام كردن عاشق شب خلوت را طوبى لمن كان بالبدن مع الخلق و بالقلب مع الحقّ تعالى ؛ به حضرت اللّه هيچ عمل شريف‌تر از همّت نيست ؛ الدعاء مخّ العبادة ، يعنى همّت بلند و همّت بلند « 20 » از شناخت خيزذ ؛ گفت :

( 3 / 523 ) Z 152 ب B 143 آ K 329 95 , II , H 495 , I , T

( 2 ) كسان ZK : كسانى B - - ( 5 ) نهان ZK : روان B - - ( 6 ) و K : - ZB - - ( 13 ) فصل BK : - Z - - ( 15 ) شذم ZK : باشدم B - - ( 16 ) سلامى Z : سلام BK - - ( 20 ) و همت بلند Z : همت بلند K - B