مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٥

فصل

بقوّة ملكوتيّة و أنا من احمد كالضوء من الشّمس هركه خوذ را بىقدرتر « 2 » و بىقيمت‌تر دانست و با قدر « 1 » و قيمت « 3 » ندانست « 5 » آن‌كس لطيف و عاشق و بامزه آمذ ؛ از آنك عاشق قيمتى ندارذ و هر آن‌كسىكه در خوذ مكانتى مىكنذ و وجود خوذ را وزنى مىنهذ « 4 » و راهها نگاه مىدارذ تا شكست وى حاصل نشوذ او فسرده و مرده و گران‌جانست ، و اللّه اعلم ؛ شير حقايق را از پستان مردان شيرى بايذ كه بكشذ سير سير

شعر ( مضارع )

آن ذوق را گرفتم پستانِ ماذر آمذ * بنهاذ در دهانت آخر مكيذ بايذ

و همانا كه آن شير را شيخ در دهان مريد زنده‌دل مىكنذ نى در دهان مرده ؛ اگرچه شير در پستان شيخ بسيارست ، امّا مرده را از آن حظّى نيست

فصل

فصل

« 12 » قال عليه السلام : نعم صومعة المسلم قلبه هركه دربند ملكى باشذ او را لب نانى كم نيايذ ؛ امّا هركه دربند لب نانى باشذ كار بر وى سخت بوذ و زندگانى تنگ ؛ در هر چيزى كه به حقارت نگاه « 15 » مىكنى گوئى « 16 » باللّه به چشم حقارت نگاه مىكنى ، لاجرم محروم مانى از منفعتهاى آن نعمت ؛ چون صدقه مىداذند ، گفتم : صدقه چون آبست بنگر به كذام درخت و به كذام نبات مىرسانى ؟ اگر بفاسق مىدهى خارستان

( 2 ) قدرتر BZ : قدرةتر K - - ( 1 ) قدر Z : قدرت BK - - ( 3 ) قيمت ZK : قيمت‌تر B - - ( 5 ) ندانست K : نداشت Z داشت باقدر و قيمت ندانست B - - ( 4 ) مىنهذ ZB : نهد K - - ( 12 ) فصل BK : - Z - - ( 15 ) نكاه hZBK : - Z - - ( 16 ) كوئى BK : - Z