مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٦

الحكاية

شعر ( هزج )

خطابِ حقّ و بنده هر دو بشناس * كه تو هو گوئى و حقّ ايّها الناس

خوشا هائى ز حق وز بنده هوئى * ميانِ بنده و حق هاىوهوئى

نبينذ مردِ خوذبين پاذشا را * أنينُ المذنبين بايذ خذا را

درين ره نيست خوذ بينى خجسته * تنى لاغر دلى بايذ شكسته

( 3 / 515 ) همچنان خدمت ولد مدرّس چلبى بدر الدين گفت كه « 6 » روزى حضرت مولانا در ورقى نبشته بدست من داذ ؛ همين تركيب را كه درويش را راحت و لذّت و گشاذ در حالت خاموشى بيشتر بوذ ؛ ترا در خاموشى ملال مىافزايذ و تا سه مىگيرذ ، چونست خير باشذ ؟ آن ساعت حق تجلّى كرده است پرده برانداخته چه جاى سخن است

شعر ( هزج )

نيستم همچو شانه جمله زبان * همچو آيينه‌ام همه ديذه

تا اثرهاى من نگردذ فاش * مىزنم نعرهاى پوشيذه

شعر ( طويل )

فنفنى به عنّا و نبقى به له * إذ الحقّ عنّا مخبر و معبّر

آن شخص « 16 » همچون تنيدن كرم بريشم است بر خوذ ، پندارذ كه كارى مىكنذ ، جهان روشن را بر خوذ تنگ و تاريك مىكنذ ، خوذ را به حوذ در زندان مىكنذ ؛ ربّ زدنى حيرة گفت صدّيق هفت حديث بيش روايت نكرد در همه عمر

. . . . . . . . . .

( 3 / 515 ) Z 149 ب B 140 ب K 322 15 , II , H ; 185 , I , T

( 6 ) كه BK : - Z - - ( 16 ) شخص hZBK : - Z